Άδικος κόπος

Άδικος κόπος

– Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, τι θα προσφέρεις στην κοινωνία και πώς θα κάνεις περήφανη την οικογένειά σου;

– Μία χαρά εμείς δεν αξίζουμε, να σε καμαρώσουμε γιατρό και δικηγόρο και ό,τι άλλο ταιριάζει με κοστούμι, τσάντα και ακριβή κούρσα;

Πολλές τέτοιες ερωτήσεις είχες ακούσει όταν παιδάκι ακόμη πήγαινες για ένα τρίμηνο, αυτό του καλοκαιριού, στο χωριό για τις διακοπές σου. Κοντά στη φύση και μακριά από τα καυσαέρια της πόλης και τη φασαρία των μηχανών ταχείας καύσης, ανάμεσα σε έλατα, καστανιές και πρόβατα ένιωθες κάτι που σου έλειπε όλον τον υπόλοιπο χρόνο: ελευθερία. Μέχρι βέβαια τη στιγμή που θα σε πλεύριζαν παππούς και γιαγιά, πάντα χωριστά για να μην σε αγχώσουν κιόλας, και θα ρωτούσαν για το μέλλον σου. Με τι αποφάσισες να ασχοληθείς. Στη ζωή σου. Κι αυτό έπρεπε να το ξέρεις και να το απαντήσεις στα οκτώ σου.

Και το ωραίο ήταν πως δεν έφταιγαν η γιαγιά κι ο παππούς, αυτοί οι καημένοι καμάρι νιώθανε για τον εγγονό και ήθελαν να τον δουν όσο πιο ψηλά στην ιεραρχία της ζωής γινότανε. Γιατί νόμιζαν λαθεμένα, πως την τότε μαγική δεκαετία του ’90 κάθε χειρωνακτική εργασία προορίζεται για άλλους, αμόρφωτους και απαίδευτους, όχι για το βλαστάρι τους που έβγαζε ατόφιο δεκάρι, εικοσάρι, τριαντάρι και διάβαζε ένα οκτάωρο την ημέρα. Και περισσότερο.

Η νοοτροπία αυτή πέρασε και στους γονείς, αν και όχι με τόση θέρμη, που μέχρι τις τελευταίες τάξεις του Λυκείου σε βομβάρδιζαν με κατηχήσεις για τον κόσμο και πόσο σκληρός είναι και πως μόνο άμα διαβάζεις θα μπορέσεις να χαμογελάς στη ζωή. Αν ο βαθμός σου είναι κάτω από δέκα και αν διαβάζεις μόνο μια ώρα την ημέρα είσαι ένα βήμα πριν τα κάτεργα. Και δεν θα είσαι χαρούμενος, Ποτέ.

Με τα πολλά ή με τα λίγα, μάλλον με την επιμονή και με το ζόρι, αυτή η νοοτροπία πέρασε τελικά και σ’ εσένα.

Από τη νεαρή σου ηλικία είχες πρόγραμμα, διάβασμα για το σχολείο – διάβασμα για το φροντιστήριο – διάβασμα οποιουδήποτε εντύπου έπεφτε στα χέρια σου (παλιά συμβουλή του δασκάλου που την ακολουθείς και τώρα ακόμη τρομάρα σου) – εκκλησία την Κυριακή και Κοινωνία – την ελεύθερη ώρα τα «άκουγες» απ’ όλο το σόι επειδή δεν προσπαθείς αρκετά και μπορείς παραπάνω. Προσπάθησες για παραπάνω, την έβγαλες τη σχολή, πήρες κι ένα επιπλέον χαρτί.

Τώρα πώς νιώθεις; Ή μάλλον πώς νιώθουν οι δικοί σου;

Έπρεπε να περάσουν χρόνια πολλά και να σε πιάσουν και μια-δυο τρικυμίες και φουρτούνες για να καταλάβουν οι γύρω σου πως τέτοια συμπεριφορά οδηγεί σε αντίθετο από το ευχόμενο αποτέλεσμα. Όταν μετά από μελέτη χρόνων οδηγείσαι σε πανεπιστήμιο αλλά τη δεύτερη μέρα βρίσκεσαι σπίτι σου με δυο γραμμάρια στις φλέβες σου, όταν μετά από πίεση τελειώνεις την πρακτική σου αλλά πηγαίνεις σπίτι σου και κλαις για τη χαμένη νιότη κι όσα δεν έκανες, όταν μετά από φωνές και φασαρίες παίρνεις το πτυχίο σου αλλά δεν τολμάς να κοιτάξεις στα μάτια κανέναν και περπατάς με το κεφάλι πάντα σκυφτό τότε πες μου, άξιζε;

Κείμενο: Αποστόλης Σαμακοβλής, Αρθρογράφος

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

Shares 56

Leave a Reply