Άνοιξη στο καταχείμωνο…

 

Πάντοτε με γέμιζε θλίψη ο άσχημος τρόπος με τον οποίο μιλούσαν οι περισσότεροι για τον Χειμώνα! Ανησυχία και αγωνία για τον ερχομό του, δυσφορία όταν ήταν η ώρα του, ανυπομονησία για το φευγιό του. Μία βαριά καταδίκη τον συνοδεύει στο άκουσμα του ονόματός του. Και έπειτα είναι και αυτή η μεταφορική σύνδεση με τις ανθρώπινες ηλικίες: Τι τα θέλεις; Διανύει τον χειμώνα της ηλικίας του! Δηλαδή; Οπωσδήποτε μετά από αυτό δεν θα υπάρξει συνέχεια; Ανάκαμψη; «Άνοιξη»; Ελπίδα; Αυτή η τελευταία είναι απαραίτητο να είναι μόνιμα σε ψυχρό πόλεμο με τον Χειμώνα;

Δεν βοηθάει καθόλου και το όνομά του. Η ρίζα του που χάνεται στην ινδοευρωπαϊκή «μητέρα» και στην αρχαία ελληνική μετά είναι σχεδόν ίδια στα χείλια μας, δηλώνει ξεκάθαρα την εποχή του χρόνου που μας φέρνει την παγωνιά, τη θύελλα, το ανελέητο ψύχος…Χειμώνας ίσον θάνατος; Νέκρωση; Ακινησία; Κίνδυνος;
Δεν θα τα αρνηθώ όλα αυτά, όμως μου είναι αδύνατο να μη δώσω βάση και στα οφέλη του. Αν βάλουμε επιπόλαια μαζί αυτές τις δύο έννοιες, τα φορτία τους θα συγκρουστούν ανεπανόρθωτα. Χρειάζεται μία βαθύτερη και λεπτότερη επεξεργασία, ώστε να αναδυθεί η εκκεντρική σχέση του Χειμώνα με το Όφελος!

Δεν θα κρύψω την υποκειμενικότητα που επηρεάζει την όλη θεώρηση του θέματος, εξαιτίας ενός ιδιοσυγκρασιακού μου κομματιού το οποίο αναζητά απεγνωσμένα τον ψυχρό βοριά και τη δροσιά για να «αναπνεύσει» ευκολότερα και αντίστοιχα μισεί  βαθιά τον νοτιά και την αύρα «ακινητοποίησης» που σέρνει πίσω του…Η ψύχρα, το κρύο, η χαμηλή θερμοκρασία, αναγκάζει τον οργανισμό με τον τρόπο της να είναι σε …επιφυλακή. Να μην αμελεί, να μην τεμπελιάζει, να μην καθυστερεί! Η νωθρότητα μπορεί να αποβεί μοιραία για τις ζωτικές λειτουργίες. Ενώ το κρύο… Δεν είναι απαραίτητο να συνδέεται πάντα με τον Θάνατο.

Η ανάσα γίνεται γρήγορη, το οξυγόνο περισσότερο, η καρδιά δίνει επιπλέον αίμα, η αίσθηση ενέργειας εκτοξεύεται, το στρες κατατροπώνεται, οι καλές ορμόνες βρίσκουν την ευκαιρία να επικρατήσουν και μπαμ! Έκρηξη χαράς. Μιας μικρής Άνοιξης! Ευκαιρία για προγραμματισμό κάπως πιο αισιόδοξα, πιο θετικά. Μαζί με τις μεγάλες ανάσες γεννιούνται και πιο μεγάλα …σχέδια για τη ζωή.

Είναι όμως έτσι απλά και βατά τα δεδομένα με τα οφέλη του Χειμώνα; Είμαι υποχρεωμένη να ομολογήσω ότι υπάρχει ένας όρος, ένα κριτήριο, μία προϋπόθεση που αν μείνει ανικανοποίητη, όχι μ όνο δεν θα ωφεληθούμε από τον Χειμώνα, αλλά κινδυνεύουμε και από το φονικό του Ψύχος…

Πρέπει να έχουμε περάσει με επιτυχία το «τεστ της Άνοιξης» . Να έχουμε την ικανότητα την περίοδο της άνοιξης να…την αισθανόμαστε! Δηλαδή;

Αυτό θα είναι το θέμα ενός επόμενου κειμένου…

{Έξω από το παράθυρο ταξίδεψαν τα μάτια της και γυάλισαν από ευχαρίστηση, όταν έπεσαν πάνω στα μουντά σύννεφα. Ήταν ακόμη στην καρδιά του Χειμώνα…}

 

Κείμενο: Αλεξάνδρα Γεωργίου, Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/Εκπαιδευτικός

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

Shares 42

Leave a Reply