Απομεινάρια γιορτινά…

(Αφορμή στάθηκε το φετινό ξεστόλισμα της χριστουγεννιάτικης διακόσμησης…)

Κοιτάζω τα ανοιχτά κουτιά των δώρων κάτω από το Δέντρο και είναι σαν να «βλέπω» βλέμματα γεμάτα αγάπη, σαν να «ακούω» λόγια να ξεχειλίζουν από πραγματικό ενδιαφέρον, σαν να «αισθάνομαι» αγκαλιές γεμάτες αλήθεια…

Τραβώ με προσοχή τα στολίδια από τα κλαδιά του δέντρου και θυμάμαι τη χαρά, την αγαλλίαση, τον ενθουσιασμό, πάλι αυτήν την αγάπη που συνόδευε το τελετουργικό…

Θυμάμαι γύρω από το Δέντρο παρέες να συζητούν, να γελούν, να αφηγούνται, να αστειεύονται, να χαλαρώνουν, να ηρεμούν, να ενώνονται, με αυτήν την αγάπη…

Τυλίγω τα καλώδια με τα φωτάκια και ανακαλώ την μαγική αντανάκλασή τους στα πρόσωπα, στα μάτια που γίνονταν λίγο πιο γυαλιστερά σαν παιδικά. Και αυτά με τη σειρά τους «έφευγαν» τρέχοντας μπροστά στο μέλλον, πάλι πίσω απότομα στο παρελθόν και ξανά από την αρχή, ψάχνοντας να βρουν την αίσθηση αυτής της αγάπης…

Όλη η αξία κρύβεται σαν θησαυρός σε παλιό σεντούκι σε αυτήν την αγάπη!

Όταν όλα τα στολίδια μπουν στις κούτες τους περιμένοντας την απελευθέρωσή τους μετά από πολλούς μήνες, στην ατμόσφαιρα θα «υπάρχουν» τα απομεινάρια αυτής της αγάπης!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *