Αυτοί που φεύγουν και αυτοί που μένουν, ΕΛΕΝΑ ΦΕΡΡΑΝΤΕ

Κεφ. 63, σελ., 294 “…Μόλις ανακάλυψα ότι περίμενα παιδί, με πλημμύρισε αγωνία και τηλεφώνησα στην μητέρα μου. Όσο συγκρουσιακή κι αν ήταν η σχέση μας, σ’ εκείνη την περίπτωση υπερίσχυσε η ανάγκη μου να την ακούσω. Λάθος μου, γιατί αμέσως έγινε φορτική. Ήθελε να φύγει, να μείνει σ΄εμένα, να με βοηθάει, να με καθοδηγεί ή, το αντίθετο, να με φέρει πίσω στη γειτονιά, να με έχει στο σπίτι της, να με αναλάβει η γερομαμή, που είχε φέρει στον κόσμο όλα της τα παιδιά. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να την συγκρατήσω, της είπα ότι με παρακολουθούσε ένας γυναικολόγος φίλος της πεθεράς μου, ένας σπουδαίος καθηγητής, και ότι θα γεννούσα στην κλινική του. Θίχτηκε. Μου γρύλισε: Προτιμάς την πεθερά σου από εμένα, και δεν μου ξανατηλεφώνησε.”

Στρατιές ολόκληρες γυναικών αιχμάλωτες σε ένα αδυσώπητο πλέγμα κακοποιητικής μητρικής “αγάπης και φροντίδας” που δεν λαμβάνει υπόψη τις προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες, δεν υπολογίζει την αυθυπαρξία ως δικαίωμα, δεν συμμερίζεται τις ειδικές συνθήκες της ζωής των παιδιών. Που αυτό το “παιδί” αν σηκώσει το ανάστημα της ΕΝΗΛΙΚΟΤΗΤΑΣ θα το πληρώσει πολύ ακριβά και δυστυχώς από το πλέον οικείο χέρι!…

 

 

4 Shares

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *