Η ακρόαση

«Η ακρόαση»

Μια φορά κι έναν καιρό , γεννήθηκε ένα αυτί. Όχι, δεν είναι το γνωστό κακό ανέκδοτο. Υπήρχε ένα αυτί που έκανε πολύ καλά την δουλειά του, έκανε αυτό για το οποίο  δημιουργήθηκε.

Άκουγε.

Άκουγε όλους όσους ήθελαν να μιλήσουν και δεν βρισκόταν κανείς να τους ακούσει ή τουλάχιστον να παραστήσει ότι τους ακούει. Σε αυτή την θέση του ακροατή υπήρχε το αυτί. Και άκουγε, σπάνια διέκοπτε και πάντα περίμενε τον απέναντι να τελειώσει την κουβέντα του.

Πράγμα που σπάνια συμβαίνει πλέον.

Τώρα, μπορεί να δημιουργείται μια αστεία εικόνα όταν φαντάζεται κάποιος ένα αυτί να κάθεται και απλά να ακούει, κυρίως να κάθεται, αλλά γιατί είναι αστείο;

Το ότι κάνει ο οποιοσδήποτε αυτό ακριβώς για το οποίο φτιάχτηκε, προγραμματίστηκε ή εκπαιδεύτηκε, είναι αστείο;

Είναι αστείο επειδή δεν σκεφτόμαστε πως το αυτί που ακούει είναι κολλημένο σε ένα κεφάλι, το κεφάλι κολλημένο σε ένα σώμα και το σώμα αυτό έχει μια νόηση. Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος κάνει κάτι που βοηθά τον απέναντι του. Ο απέναντι μπορεί να είσαι κι εσύ αύριο. Ή μπορεί να είσαι το αυτί.

Μακάρι να είσαι το αυτί. Ακούγοντας μαθαίνεις πολλά για τον απέναντι σου, όποιος κι αν είναι, ακόμη και η ίδια σου η μάνα. Ακούγοντας κι αφήνοντας τον άλλο να σου ανοιχτεί μαθαίνεις τόσο τον ίδιο αλλά και τον άλλο εαυτό του. Ή αν είναι παρανοϊκός έναν από τους άλλους εαυτούς του.

Τώρα, οι λόγοι που πρέπει να ακούς τον άλλο είναι δυο, έτσι όπως εγώ βλέπω την κατάσταση αυτή.  Ο πρώτος, θα βοηθήσεις με συμβουλή και καθοδήγηση  προσπαθώντας να δώσεις λύση σε πρόβλημα ή απλά με ακρόαση. Ή κάτι ανάλογο.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος να ακούς, είναι η πληροφορία. Σε μια κουβέντα μπορεί να ξεφύγει κάτι το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάποτε. Θα το βρουν ανήθικο κάποιοι κι ίσως να είναι.

Αλλά δεν νομίζω ότι είναι.

Δεν ανοίχτηκε το αυτί στο στόμα, αλλά το στόμα ήρθε να ανοιχτεί στο αυτί. Οπότε αν το στόμα κάποτε θελήσει να δαγκώσει, το αυτί θα πρέπει να αμυνθεί. Δεν είναι όλα καλά, ωραία και άγια στη ζωή. Και το αυτί το ξέρει, ας το μάθεις λοιπόν κι εσύ που είσαι το στόμα.

Η πληροφορία είναι δύναμη, στον κόσμο μας άνθρωποι πεθαίνουν και σκοτώνονται για μια πληροφορία. Μην υποτιμάς ανθρώπους που ακούνε γιατί ξέρουν.

Και η γνώση είναι δύναμη. Η πληροφορία είναι δύναμη. Κατ’ επέκταση λοιπόν, η δύναμη είναι δύναμη.

Οπότε ας αφήσουμε το αυτί να κάνει την δουλειά του, εμείς ας μείνουμε τα στόματα στην ιστορία. Και το βασικότερο, ας μην τολμήσουμε να δαγκώσουμε το αυτί, έχει κι αυτό δόντια.

Συνήθως μάλιστα είναι μεγαλύτερα από τα δόντια του στόματος.

Ας αφήσουμε να ζήσει σαν αυτί, καλά. Εμείς, σαν στόματα, καλύτερα.

 

Κείμενο: Αποστόλης Σαμακοβλής, Αρθρογράφος

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Γεωργίου

Shares 5

Leave a Reply