Μέρες θαυμάσιες

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

σήμερα πήγα μια βόλτα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ωραίες ημέρες ξεκίνησαν σκέφτηκα, ο ήλιος άρχισε να πεισμώνει και να μην θέλει να κατέβει πριν τις οκτώ μ.μ., κόσμος θα υπάρχει πάνω και κάτω στους δρόμους, χαμογελαστοί άνθρωποι θα διασταυρώνονται και θα ανταλλάσσουν χαμόγελα ο ένας με τον άλλον και όχι καντήλια και κατάρες. Ημέρες παραθερισμού έρχονται και καλής διάθεσης, όλοι οι κακοί μασκαρεύονται καλοί γιατί το κάρμα παραμονεύει, όλοι οι καλοί δεν κατεβαίνουν στο κέντρο.

Κόσμος και κοσμάκης παντού, από τα φαγάδικα που με κάποιον μαγικό τρόπο είναι καθημερινά γεμάτα ως και το τελευταίο καφέ της τελευταίας γωνίας του τελευταίου δρόμου. Πατείς με πατώ σε. Αμέσως δέθηκα με την ατμόσφαιρα, φόρεσα το χαμόγελό μου και ξεκίνησα να περπατώ.

Στην πλατεία Αριστοτέλους λογής λογής καλλιτέχνες του δρόμου εμφανίστηκαν προσπαθώντας να ξεκολλήσουν κανένα ευρώ από το πορτοφόλι του περαστικού. Παίζουν κομμάτια για μια γη που όλο γυρίζει με νταούλια και τρομπέτες και  ξεγελούν τα παιδάκια του προσφέροντας γκριμάτσες και γέλιο, μασκαρεμένοι με ψεύτικες τζίβες και αληθινά σκουλαρίκια. Κάποιοι τυχεροί κέρδισαν τον περαστικό και εισέπραξαν τον μποναμά τους. Προσπέρασα την μπάντα που εκείνη τη στιγμή έπαιζε Άλφα Μπλόντι ή μάλλον προσπαθούσε με μεγάλη αποτυχία, προσπέρασα και τους δύο άστεγους που βρίσκονταν σε ένα πεζούλι ακριβώς δίπλα από την εξέδρα της μπάντας επαιτώντας και συνέχισα το διάβα μου. Πραγματικά πολύ καλή ημέρα διάλεξα, όλοι ήταν χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.

Παρακάτω καμιά πενηνταριά μέτρα ακριβώς δίπλα από το μεγάλο εμπορικό υπάρχει ένας χώρος όπου συνήθως φιλοξενεί απεργούς και απεργοσπάστες τις χειμωνιάτικες ημέρες του χρόνου. Την ημέρα αυτή όμως ένα πλήθος συγκεντρώνει τρόφιμα και ρούχα για παιδιά και ενήλικες που ξεβράστηκαν σε κάποιο από τα τόσα νησιά μας και ελπίζουν για ένα καλύτερο μέλλον. Και πάλι οι άνθρωποι τριγύρω ήταν χαμογελαστοί και πρόθυμοι πάνω από όλα να βοηθήσουν, αυτό άλλωστε φαινόταν από τον αριθμό των προϊόντων που είχε συγκεντρωθεί. Προσπερνώντας άκουσα την ηλικιωμένη κυρία η οποία πουλά χαρτομάντιλα στο συγκεκριμένο σημείο το τελευταίο διάστημα να παρακαλά τους ίδιους ανθρώπους να βοηθήσουν και την ίδια αγοράζοντας ένα τουλάχιστον πακετάκι. Κανείς δεν συγκινήθηκε και λογικό.

Συνέχισα προς το εμπορικό.

Σπατάλησα μια ώρα μέσα σε αυτόν τον παράδεισο τεχνολογίας, ρουχισμού και άλλων αγαθών βασικών για την επιβίωση, με σακούλες στα χέρια βγήκα έξω και πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Μουσικές εντονότερες πλέον γιατί είχε νυχτώσει, κόσμος περισσότερος γιατί είχε νυχτώσει, επαίτες άστεγοι τυλιγμένοι με κουρέλια γιατί είχε νυχτώσει. Αγναντεύοντας τον φωτισμό του φεγγαριού στο τζάμι του λεωφορείου αργότερα παρατήρησα πως το καλοκαίρι η κακοκεφιά που υπάρχει τον υπόλοιπο χρόνο μεμιάς εξαφανίζεται. Όλοι κάνουν κάτι καλό, άλλωστε η καλή πράξη δίνει αισιοδοξία, η αισιοδοξία καλή διάθεση, η καλή διάθεση φέρνει στο μυαλό παραλία, η παραλία φέρνει στο μυαλό διακοπές, για τις διακοπές ζούμε. Εντάξει, δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε κι όλους αλλά προσπαθούμε.

Αυτά τα λίγα συνέβησαν, οι σελίδες σου γεμίζουν ημερολόγιο και δεν έχεις και πολλές που περισσεύουν, οπότε έγραψα μόνο τα καλά της ημέρας.

Σωστά;

Κείμενο: Απόστολος Σαμακοβλής, Αρθρογράφος

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

Shares 44

Leave a Reply