Ντρέπομαι γι’ αυτό

Και νύχτωσε. Την άφησα να φύγει, την άφησα να πάρει μια στιγμή από τις τόσο λίγες που μου απέμειναν. Μια από τις λίγες στιγμές που πέρασα μαζί της, μια από τις λίγες στιγμές που ένιωσα ζωντανός. Που ένιωσα το οτιδήποτε. Ίσως και να πήρε την τελευταία. Τώρα που σκοτείνιασε, μόνο σιωπή. Και σε μια μεριά αυτή. Να με κοιτά χωρίς καν να υπάρχει, να βρίσκεται απέναντί μου σχεδόν αλλά να μην τη βλέπω. Απλά να την αισθάνομαι αλλά να μην τη νιώθω.

Και έφευγε.

Και καθώς έφευγε με κοίταζε, θαρρώ πως μου χαμογέλασε. Και σιγά-σιγά νύχτωσε και το φως εξαφανίστηκε. Μαζί με το φως και η ζωή μαζί της, γιατί μια τέτοια στιγμή μου έκλεψε. Και έχουν μείνει πολύ λίγες για μένα, τις έχω δώσει όλες. Μου τις έχει πάρει όλες. Ίσως όμως και να μην πήρε τίποτα στην πραγματικότητα, απλά να μην τις είχα ποτέ.

Και τότε μόνο σε είδα, ήσουν εκεί. Και η πόρτα έκλεισε.

Όλο αυτό το διάστημα με κοίταζες και δεν μιλούσες, με άφηνες να περιφέρομαι σε τέσσερις τοίχους και να νομίζω πως είμαι μόνος. Αλλά δεν ήμουν μόνος, ήσουν εκεί κι εσύ. Μαζί την είδαμε να φεύγει και να παίρνει και το τελευταίο κομμάτι της ζωής της μαζί. Μαζί την είδαμε να παίρνει το τελευταίο κομμάτι μιας ζωής που μοιράστηκε μαζί μου και μαζί σου. Δεν ξέρω ποιος είσαι, ούτε το όνομά σου, αλλά σε ξέρω καιρό πολύ και σε έχω ξαναδεί. Πολύ πρόσφατα σε έχω ξαναδεί και έχω μιλήσει μαζί σου σε έναν ατέλειωτο μονόλογο.

Την είδες που έφυγε, την είδες που σε άφησε και δεν σκέφτηκε τίποτα, όπως τόσο καιρό ούτε εσύ σκεφτόσουν. Ήξερες πως σε περιμένει και θα είναι σίγουρα εκεί παρόλο που το πρωί φεύγεις βιαστικά και το βράδυ αργείς να επιστρέψεις. Ήταν εκεί, αλλά για τελευταία φορά, απλά σε κοίταξε κι έφυγε. Ούτε κουβέντα, μονάχα σιωπή ανάμεσά σας. Πόνος. Τώρα ξέρεις πώς είναι, τώρα κατάλαβες πώς ένιωθε. Τώρα νιώθεις, τώρα δεν θα φεύγεις βιαστικά, αλλά θα αργείς να επιστρέψεις. Πάλι.

Κι αφού τον κοίταξε, προσπάθησε να μιλήσει αλλά δεν έβγαινε λαλιά. Προσπάθησε να τον πλησιάσει αλλά βήματα ακούγονταν. Κατάφερε μόνο να χαμογελάσει. Και μετά έφυγε. Μια ζωή γεμάτη στιγμές και μια στιγμή γεμάτη ζωή, εξαφανίστηκε. Έτσι γρήγορα, όσο γρήγορα ήρθε και τούτη η νυχτιά να τη βρει έξω και μακριά. Μόνη και μακριά του. Όπως κι αυτός είναι μόνος και μακριά της. Τώρα που νύχτωσε, το νιώθει, πόνος. Κυριαρχεί παντού τριγύρω. Και φταίει η νύχτα. Και φταίει και η ίδια.

Προσπαθήσαμε αλλά δεν μας βγήκε όπως θέλαμε. Το σωστό ίσως είναι πως δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Ίσως πάλι να ήταν και γραφτό να μην πετύχει. Μας χώριζαν περισσότερα και δεν μας ένωνε σχεδόν τίποτα. Κάποτε το είδαμε καλό, τώρα αυτό ήταν η αιτία. Μας άρεσε η ατέλειωτη σημερινή ημέρα, αλλά λατρεύαμε τη νύχτα.

Και νύχτωσε.

Κείμενο: Απόστολος Σαμακοβλής, Αρθρογράφος

Επιμέλεια: Μαρία- Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

 

Shares 80

Leave a Reply