Οι Έλληνες που αγάπησα!

Λίγο πριν τα ημερολογιακά και αστρονομικά συστήματα χρονολόγησης φτάσουν στην ένδειξη του τέλους για το έτος 2018, είχε ξεκινήσει η εθιμοτυπική τάση καταμέτρησης και υπολογισμών. Τι έκανα, τι δεν έκανα, τι απομένει, ποιο το σωστό, ποιο το λάθος, τι κρατάω, τι αφήνω, τι φυλάω, τι ξοδεύω, τι αλλάζω… Μου ήρθε τώρα στο νου η λαϊκή έκφραση: κάνω ταμείο! Δεν απέχει και πολύ…

Υπήρξε σε αυτήν ακριβώς τη φάση μία στιγμή οριακή που αρκετά έλλειψε (!) να αμφισβητήσω εκ θεμελίων ένα από τα βασικά επιχειρήματα παραμονής μου στην Ελλάδα: οι άνθρωποί της…
Ήρθε ένα αποκορύφωμα ψυχικής κόπωσης κάπου εκεί κοντά στην στροφή του χρόνου. Τα ελαττώματα, οι ελλείψεις, η απαιδευσία, η ανωριμότητα, η νοσηρή προσκόλληση σε μία αιώνια παιδικότητα/εφηβεία σαν κακέκτυπο, η απανθρωπιά, η τοξικότητα τους λίγο έφτασε να ξεχειλίσει το ποτήρι!

Εκεί στα τελευταία εικοσιτετράωρα του Δεκεμβρίου σαν να ήταν συνεννοημένοι, αρκετοί μαζεμένοι… «όμορφοι Έλληνες»! Με θάμπωσαν, με μάγεψαν, με έκαναν να αγαλλιάσω, να ξεχαστώ, να ηρεμήσω , να ξαποστάσω από την ταλαιπωρία μου με τους «κακούς», με ξεκούρασαν ψυχικά, με έκαναν να ελπίζω δυνατά, αύξησαν την αντοχή μου, φούντωσαν την αισιοδοξία μου!

Αχ! Αυτοί οι «ωραίοι Έλληνες»! Πόσο θελκτικοί είναι. Βελούδο ενάντια στο αγκάθι, θαλπωρή ενάντια στην παγωνιά, οξυγόνο ενάντια στην ασφυξία! Πόσο παραπλανητικοί είναι, πόσο και χρήσιμοι…

Ποιοι είναι;

Κάνουν στην άκρη με κατανόηση και ευγένεια για να διαβείς, προσφέρουν δίχως δεύτερη σκέψη βοήθεια ξαφνικά σε δημόσιο χώρο, συμμαζεύουν τα ανήλικα που συνοδεύουν, ώστε να μην μετατρέπουν δικτατορικά κάθε χώρο σε παιδική χαρά και αλάνα, ανταποδίδουν στο χαμόγελό σου(!).

Σε ακούνε με αληθινό ενδιαφέρον και γενικά με ενεργητική ακρόαση (μα καλά, που γεννήθηκαν αυτοί;), φρενάρουν στις διαβάσεις των πεζών, δεν σου παίρνουν τη σειρά (μα καλά, τι ανατροφή πήραν αυτοί;), δεν θεωρούν τα τέκνα τους εξ ορισμού τέλεια και αλάνθαστα (!!!).

Όταν προτείνουν οποιαδήποτε συνεργασία δεν έχουν δεύτερες σκέψεις ύποπτες, η φιλία έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή τους, είναι αλληλέγγυοι, σκέφτονται πολύ σοβαρά και συχνά το κοινό καλό (μα καλά, που μεγάλωσαν αυτοί;), δεν κατηγοριοποιούν, είναι ανεκτικοί στη διαφορετικότητα(!), δεν αδικούν.

Γνωρίζουν σε μεγάλο βαθμό στον εαυτό τους, δεν έχουν κόμπλεξ και τα συναφή συμπλέγματα, χαίρονται τα «απλά», αλλά και τόσο ουσιώδη, όταν είναι γύρω σου αποπνέουν το άρωμα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης…

Είναι έντιμοι επαγγελματίες, δεν κοροϊδεύουν, δεν σκέφτονται ποτέ να εξαπατήσουν (σίγουρα είναι Έλληνες;), αγαπούν αληθινά και το δείχνουν, δεν ζητούν οπωσδήποτε ανταλλάγματα, ονειρεύονται σαν να είναι παιδιά, δεν παρατούν εύκολα τα όνειρά τους…

Δεν επιτρέπουν στο φίδι του εγωισμού να καταστρέφει τη ζωή και τις σχέσεις τους, δεν είναι ξερόλες και αλαζονικοί, προσπαθούν από τη θέση που βρίσκονται να βελτιώσουν την κοινωνία που ζουν (!!!), εκφράζονται με παρρησία, προστατεύουν τον αδύναμο…

Θα μπορούσα να συνεχίσω με τα χαρακτηριστικά τους για αρκετή ώρα.

Στην στροφή λοιπόν με κέρδισαν αυτοί οι βελούδινοι Έλληνες. Με απήγαγαν από τους άλλους με τα αγκάθια και τις γλυκερές μάσκες που κρύβουν μορφές φρικτές. Με άρπαξαν και καλά έκαναν! Βλέπετε, ευτυχώς έχουν τέτοιες δυνάμεις! Μα, να, έχω ένα μικρό παράπονο, να ήταν περισσότεροι… Εγώ πάντως όπου τους βρίσκω δεν τους αφήνω να μου ξεφύγουν.

Είχα την απύθμενη τύχη να έρθω σε επαφή με κάμποσους από αυτούς που βρίσκονται ευτυχώς στη ζωή μου, λίγο πριν εκπνεύσει η χρονιά.

Α! Ξέχασα! Φυσικά, έχουν και μπόλικο φιλότιμο!

https://www.youtube.com/watch?v=Umai-RNydTM

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *