Πόσο αξίζει μια ευχή;

Βαδίζω βιαστικά καθώς το φως της μέρας παραδίνεται στο ανοιξιάτικο σούρουπο. Ακούω τον ήχο απ’ τα τακούνια μου να αλλάζει καθώς μπαίνω στο λιθόστρωτο προαύλιο. Το λιβάνι αγκαλιάζεται με τη μυρωδιά της πασχαλιάς. Οι ψαλμωδίες ξεφεύγουν από την επιβλητική αίθουσα της εκκλησίας, σαν για να μου υπενθυμίσουν πως πάλι άργησα. Προχωρώ  προς την είσοδο , ενώ ψαχουλεύω μέσα στην τσάντα μου για κέρματα. Ανεβαίνω τα σκαλιά της εκκλησίας και με περισσή χαρά αντικρύζω τα κατακίτρινα, μυρωδένια κεράκια να στοιβάζονται δίπλα από τα διάφορα κυτία.

Πάντα θυμάμαι μια εσωτερική πάλη λίγο πριν ανάψω το κερί μου. Γιατί πρέπει να πληρώσω για να αποκτήσω το «νόμιμο» δικαίωμα να ανάψω ένα κερί; Όχι, όχι, επαναστατώ μέσα μου κανείς δεν μπορεί να μου χρεώνει το δικαίωμα στην ευχή. Κι αν πρέπει τελικά να ρίξω  κέρματα, πόσα είναι αρκετά; Πόσο αξίζει τελικά μια ευχή;

Κοιτάζω κατάματα όλες αυτές τις θλιβερές σχισμές «υπέρ πτωχών», «υπέρ της οικοδομήσεως του ναού» ή «υπέρ του στολισμού του επιταφίου»….ένα υπέρ που μέσα μου μεταμορφώνεται σε ένα γιγάντιο κατά. Κρατώ τον οβολό μου και τον στριφογυρίζω στην παλάμη μου.

Διαλέγω  δύο κεριά . Ένα  για μένα κι ένα για όλους τους άλλους. Ή ένα κερί για την οικογένειά μου κι ένα για τον υπόλοιπο κόσμο. Ή ένα κερί για τους αγαπημένους μου κι ένα για κάτι που επιθυμώ πολύ να μου συμβεί, για ένα όνειρό μου ας πούμε. Με τα χρόνια όμως, τείνω να πιστεύω πως τελικά ανάβω ένα κερί για το εγώ μου, αυτό το ωραίο κοινωνικοποιη-μένο εγώ μου κι ένα για το alter ego μου, την άλλη αθέατη πλευρά μου την καλά κρυμμένη, με τους ανομολόγητους πόθους και φόβους. Ας είναι…

Με θρησκευτική ευλάβεια τοποθετώ το πρώτο μου κερί πλαγιαστά, να πάρει φωτιά από τη φλόγα ενός  κεριού που άναψε ο προηγούμενος, συνεχίζοντας έτσι την πύρινη αλυσίδα. Τα τέσσερα στοιχεία της ύπαρξης μετατρέπονται στο όχημα που θα εκτοξεύσει τα γήινα στα ουράνια: Γη και Νερό που απαρτίζουν το κερί, Αέρας απαραίτητος για να γίνει η καύση και Φωτιά. Σχηματίζω μέσα μου την ευχή μου και τη στέλνω ψηλά να ενωθεί με όλες τις άλλες  σε ένα αέναο ευχολόγιο ψυχών που ξεχύνεται στους αιθέρες, σπρωγμένο από την επιθυμία και την ανάγκη να καλυτερεύσουμε την επίγεια ζωή μας.

Ευχές προς τα άνω… Προσευχές!

Shares 25

Leave a Reply