Τα μερεμέτια…

{Ως αφορμή στάθηκε μία πρόσφατη ανακαίνιση που έκανα στο γραφείο…}
Αφιερωμένο στην Σ.Κ, μια θαρραλέα ψυχή.
Ο αρχιμάστορας με φώναξε στο δωμάτιο λέγοντας μου κάπως προβληματισμένος ότι χρειάζεται να μιλήσουμε. Αμέσως φοβήθηκα πιθανή καθυστέρηση των εργασιών. Ο χρόνος με πίεζε αρκετά και δεν είχα και πολλά περιθώρια για αλλαγές στο χρονοδιάγραμμα…
Μου αποκαλύπτει ότι οπωσδήποτε απαιτείται παύση της διαδικασίας έως την επόμενη καθότι ο καιρός δεν είναι ζεστός, ο χώρος έχει και  υγρασία με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να … στεγνώσουν τα  μερεμέτια!
Η ματιά μου έπεσε ασυναίσθητα στους τοίχους και στην οροφή του δωματίου. Μου θύμισε κατάκοιτο τραυματία γεμάτο γάζες  και επιδέσμους από την κορυφή έως τα νύχια…Όλες οι τρύπες, οι εκδορές, τα σκασίματα, οι ατέλειες είχαν δεχτεί την κατάλληλη περιποίηση. Έπρεπε όμως να στεγνώσουν και να σταθεροποιηθούν τα υλικά της συντήρησης. Εάν προχωρούσαν στο επόμενο βήμα θα ήταν αμφίβολη η ποιότητα των τοίχων και σύμφωνα με τον αρχιμάστορα «η δουλεία δεν θα γινόταν σωστά»…
Όφειλα να αποφασίσω άμεσα. Η πίεση του χρόνου ήδη με είχε ταλαιπωρήσει αρκετά και η μεγαλύτερη καθυστέρηση θα με άγχωνε περισσότερο. Η ποιότητα της εργασίας ήταν όμως και ο τελικός σκοπός μου. Εξάλλου είχα κάνει από την αρχή μία συμφωνία με τον εαυτό μου που περιλάμβανε την εστίαση στον σκοπό και στην τελική εικόνα.
Σχεδόν αμέσως του απάντησα ότι συμφωνώ με την διακοπή των εργασιών και την συνέχιση τους από την επαύριο. Όταν έφυγαν οι μαστόροι και ο χώρος απέμεινε μόνο με την δική μου ανθρώπινη παρουσία, έβαλα απαλά τα δάχτυλα  μου σε ένα από τα μερεμέτια. Ήταν νωπό. Αν ασκούσα πίεση με το χέρι μου πιθανότατα θα άνοιγαν πάλι την ίδια πληγή στον τοίχο. Και εγώ είχα σκοπό να τις περιποιηθούν και να τις …γιατρέψουν!
Ένα τραύμα χρειάζεται επαρκή επούλωση, χρόνο για φροντίδα και έλεγχο της πορείας της αποκατάστασης … Συνήθως βιαζόμαστε. Να προχωρήσουμε, να προσπεράσουμε, να ξεφύγουμε, να ξεχάσουμε. Συνήθως φοβόμαστε. Να παραδεχτούμε, να αιτιολογήσουμε, να αποδεχτούμε. Συνήθως αποφεύγουμε. Να φροντίσουμε, να μάθουμε,να αισθανθούμε, να θρηνήσουμε. Το αποτέλεσμα μπορεί να και είναι ολέθριο για τις πληγές και τα τραύματα μας. Να μαζέψουν πύον και να μολυνθούν. Και μετά; Ακρωτηριασμός. Και αυτόν όμως αν αποφύγουμε κινδυνεύουμε από χρόνια ταλαιπωρία και παλινδρόμηση των συμπτωμάτων…
Να είμαστε υπομονετικοί, επιμελείς και γενναίοι.
Να δίνουμε χρόνο για να στεγνώσουν τα μερεμέτια!
Αλεξάνδρα Γεωργίου
Shares 5

Leave a Reply