Το σημάδι…

 

Το είχες «δει» από την αρχή. Το ήξερες μέσα σου βαθειά και για αυτό φοβήθηκες μήπως υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να είναι αλήθεια. Αυτή σου η εγρήγορση να μην σε αφήνει σε ησυχία. Εισβάλλει απρόσκλητη ως συνήθως, πετυχαίνει διάνα το στόχο της και μετά αποχωρεί θριαμβευτικά. Μένεις στα μετόπισθεν μετά να συμμαζέψεις την κατάσταση όσο καλύτερα μπορείς. Σου κλείνει το μάτι εκείνη φεύγοντας. Πιάνεις το στήθος σου. Τι μαχαιριά ήταν αυτή. Δεν μπορούσε να καθυστερήσει λιγάκι; Να απολαύσεις λίγο περισσότερο, να αφεθείς λίγο περισσότερο, να ξεγελαστείς λίγο περισσότερο…

Υπάρχει εκεί κάπου στη αρχή, καμιά φορά εντελώς στην αρχή ή και κάμποσο μετά, μία στιγμή πλήρους διαύγειας. Ακόμα και όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση μεγάλου αποσυντονισμού από κάθε λογική και αυτοσυγκράτηση. Ακόμα και όταν είσαι εντελώς παραδομένος και χαλαρός, θα σκάσει μπροστά σου αυτή η στιγμή σαν τον κεραυνό καλοκαιριάτικα. Και θα καταστρέψει στιγμιαία το πανέμορφο τοπίο, και θα κάνει το γοητικότατο από την ευτυχία πρόσωπό σου, να μορφάσει με έναν συσπασμό αστραπιαίας οδύνης.

Αυτή η πολύ συγκεκριμένη στιγμή θα συμπυκνώσει μερικά συναισθήματά σου που θα έχουν μεγάλη ένταση. Θα ξαφνιαστείς έντονα, θα λυπηθείς έντονα και θα θυμώσεις έντονα. Όλα αυτά θα τα κουκουλώσεις και θα τα καταπραΰνεις πολύ γρήγορα και επίσης πολύ έντονα. Σαν την πυρηνική έκκρηξη δίχως όμως τον εκκωφαντικό της θόρυβο! Η τεράστια θερμότητα της θα σε καίει για πολύ καιρό. Άγνωστο για πόσο χρονικό διάστημα ακριβώς. Και τι περίεργο, στο πέρασμα των χρόνων θα σε τυφλώνει η λάμψη της όπως την πρώτη εκείνη στιγμή.

Δεν μπορείς να το αρνηθείς ότι δεν «είδες» το σημάδι, και ας μην το παραδέχεσαι. Πώς θα «δικαιολογείς» όσα δύσκολα, ή και καθόλου, δικαιολογούνται; Πώς θα «κοροιδεύεις» εύκολα τον εαυτό σου; Πώς θα «προδίδεις» ξανά και ξανά τα όνειρά σου; Πώς θα εξημερώνεις επιθυμίες και πόθους που σου ζητάνε και αυτοί το μερίδιο της ικανοποίησης τους; Ώ…και πόσο αχόρταγα είναι αυτά τα «πλάσματα». Σε τραβολογάνε αλύπητα για να συνεχίζεις πάντα. Το «σημάδι» είναι όμως πάντα παρόν. Και αυτή η ενοχή στο στόμα πως σε πικραίνει.

Κάποιες φορές αποφασίζεις να αφήσεις όλη αυτήν την πίκρα, την απογοήτευση, την πίεση να εκτονωθεί. Να αδειάσεις για λίγο από αυτό το δηλητήριο που κουβαλάς μυστικά τόσον καιρό. Και γίνεσαι ένας τιμωρός! Δύσκολα δικαιολογείται η συμπεριφορά σου. Δύσκολα θα βρεθούν μάρτυρες υπεράσπισης. Έχεις κρατήσει μυστική την εμφάνισή του «σημαδιού». Δύσκολα θα γίνεις κατανοητός.

Γιατί δεν μίλησες στην αρχή; Γιατί δεν φώναξες, δεν σταμάτησες, δεν συζήτησες, δεν διαπραγματεύτηκες, δεν προσπάθησες; Έμεινες ακίνητος. Μουδιασμένος. Αρνήθηκες την πραγματικότητα. Θα ήταν τόσο πιο εύκολη η πορεία. Ίσως και να μην είχαν χαθεί τόσες πραγματικά αξιοζήλευτες στιγμές αν είχε εκτονωθεί εκείνη η πυρηνική έκρηξη στην ώρα της. Τώρα εσύ σακατεύεις την καρδιά σου στην ανάμνησή της, χωρίς ποτέ να ακούς τον εκκωφαντικό της ήχο! Κλείνεις τα βλέφαρά σου και παραδίνεσαι σε ένα βουβό κλάμα δίχως δάκρυα. Θα σκάσεις.

Είχες τόσο κουραστεί τότε. Ηθελες το «παραμύθι» ατόφιο. Γέμισες το κεφάλι σου με μπόλικη «μαγική», παιδική σκέψη. Θα κλείσω τα μάτια, είπες, και δεν θα υπάρχει ψεγάδι. Ήταν και αυτός ο φρέσκος, νεογέννητος έρωτας τόσο αθώος, τόσο πολλά υποσχόμενος, τόσο ανανεωτικός. Δεν ήθελες τίποτα να παρεμβάλλεται, να εμποδίζει, να ασχημαίνει, να καταθλίβει. Το «σώμα» του παρθένο, λείο, ολοκαίνουργιο, ανέγγιχτο.

Δεν άργησε η λαβωματιά από το «σημάδι». Ένα ψεγάδι σε αυτό το υπέροχο «σώμα» Ειλικρινά, σε ενόχλησε περισσότερο το σύντομο της απομυθοποίησης ή μήπως η ίδια η ύπαρξη του «σημαδιού»; Δεν έχει σημασία τώρα πια. Παραδέξου πως φρέναρες την πορεία σου και εκδικείσαι αιώνια κατά παντός υπευθύνου. Ξέφυγες και παρασύρθηκες από εκείνο το ταλαιπωρημένο «παιδί» που είχε αναγκη την μαγική σκέψη τότε για να επιβιώσει. Σταμάτησες. Χάζεψες από το «σημάδι» που εμφανίστηκε.

Αχ, και αυτός ο εγωισμός, πόσο σε πλάνεψε. Σου έστρεψε το πρόσωπο από τότε σταθερά και επί το πλείστον προς το «σημάδι». Η «ώρα» πέρασε όμως και η δουλειά της είναι αυτή συνεχώς. Τι θα κάνεις; Μπορείς αν το θελήσεις πολύ να συνεχίσεις ακριβώς από εκεί που σταμάτησες.

Είσαι στην «ακροθαλασσιά». Το άλλο πρόσωπο έρχεται από «απέναντι». Έχετε αρχίσει να «τρέχετε» ο ένας προς τον άλλον με ανυπομονησία. Όλες οι αισθήσεις σε αποκορύφωμα. Παρατήρησες ότι «φρέναρε» λιγάκι. Μπαμ! Η έκρηξη. Το «σημάδι». Δεν πειράζει…Κλάψε! Ούρλιαξε! Βγάλτο από μέσα σου, τώρα! Άκουσε με αγάπη τους δαίμονες σου! Βάλε σε τάξη τα θέματα σου!. Κάντο ! Βιάσου! Έρχεται!

Πέφτεις τώρα με όλη σου την αρχική φόρα επάνω του…

https://www.youtube.com/watch?v=dcsRiuzZbSU

Shares 35

Leave a Reply