Το υπέροχο πληγωμένο παιδί μας…

Αλλά υπήρξαν μέρες, τρυφερό ξωτικό, που ήσουν η ίδια η Ποίηση! {Christopher Morley}

Η ματιά που μου έριξε δεν ήταν εκείνη του ώριμου μεσήλικα που μετρά χρόνια πείρας, σοφίας και νηφαλιότητας. Όχι. Αυτή η ματιά μου θύμιζε περισσότερο ένα μικρό ανυπεράσπιστο παιδάκι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αισθάνθηκα αυτόματα το ανθρωπιστικό μου χρέος, από τη θέση του ενήλικα, να φουντώνει. Είχα μπροστά μου ένα βαθιά πληγωμένο και ταλαιπωρημένο παιδί που έμοιαζε να έχει χαθεί. Με έβλεπε δίχως να με κοιτάζει. Είχε παραδοθεί στην ανελέητη παιδική του ανάμνηση που την ξαναζούσε στο παρόν ανοίγοντας περισσότερο το τραύμα της ψυχής του.

Δεν θυμόταν να είχε ποτέ το δικαίωμα να υπάρξει ως παιδί! Να τρέξει, να γελάσει, να παίξει, να κάνει χαζομάρες, λάθη, να εντυπωσιαστεί, να παρασυρθεί αβίαστα, να διασκεδάσει, να φανταστεί, να πιστέψει, να ικανοποιηθεί με τη μοναδικότητά του, να δοκιμάσει αβίαστα, να τολμήσει, να παραδοθεί με όλες τις αισθήσεις του, να αφεθεί, να δεχτεί αχόρταγα την αγάπη, την αποδοχή, να απολαύσει την ασφάλεια…

Και τώρα, τι θα συμβεί; Τι θα απογίνει ως ενήλικας; Πάνω από όλα, τι θα απογίνει το εσωτερικό πληγωμένο του Παιδί; Μου ήρθε στο νου το προφίλ του φυσιολογικού και γεμάτου ψυχική ισορροπία και υγεία παιδιού. Η απόκλιση ήταν θλιβερή, ανατριχιαστική! Όλα τα μωρά του κόσμου, όταν ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο, υπήρξαν εξαρχής, φυσιολογικά και υπέροχα πλάσματα, γεμάτα «θεϊκότητα»…

Το προφίλ του υπέροχου παιδιού:

1) Η σπίθα της ζωής τροφοδοτείται από την ΕΚΣΤΑΣΗ και την περιέργεια που βιώνει το ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΔΙ που ζει στο παρόν, αλλιώς καραδοκεί ο ΦΟΒΟΣ για το ρίσκο και το ΚΛΕΙΣΙΜΟ στον εαυτό, αν οι γονείς του αναστείλουν αυτήν τη φυσιολογική αίσθηση και τάση.

2) Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ και η ΠΙΣΤΗ είναι οι φυσιολογικοί τρόποι του παιδιού για να εξερευνά τον κόσμο! Aν το παιδί χάσει την εμπιστοσύνη στους κηδεμόνες, γίνεται ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟ και ΑΝΗΣΥΧΟ και αν η ρήξη συνεχιστεί, γίνεται ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ και ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΟ για την ικανοποίηση των αναγκών του…

3) Στον πυρήνα της αθωότητας του παιδιού βρίσκεται η ΑΦΕΛΕΙΑ με την παντελή έλλειψη των εννοιών, λάθους, σωστού, καλού, κακού…Ο κηδεμόνας που δεν έχει υπομονή και κατανόηση θα ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙ σωματικά και συναισθηματικά το παιδί επειδή αναμένει να είναι πολύ πιο ώριμο από την ηλικία του. Αλλιώς, θα το ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ με τον πιθανό κίνδυνο να εφαρμόζει στην ενήλικη ζωή του εκνευριστική αφέλεια, ΑΝΩΡΙΜΟΤΗΤΑ και άρνηση για σοβαρότητα.

4) To παιδί είναι από τη φύση του ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟ από τους κηδεμόνες για την ικανοποίηση κάθε ανάγκης του. Δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι είναι αναγκαίο και τι πρέπει να νιώσει. Ανάλογα την ικανότητα ή όχι των πρώτων του κηδεμόνων να ξέρουν να του ικανοποιούν κάθε του ανάγκη προχωράει σε κάθε στάδιο ανάπτυξης επιτυχημένα ή όχι…Αν οι κηδεμόνες αυτοί είναι οι ίδιοι πληγωμένα παιδιά, τότε δυστυχώς είτε θα θυμώσουν με τις ανάγκες που εκφράζει το παιδί τους, είτε θα το κάνουν προέκταση του εαυτού τους…

5) Το ΓΕΛΙΟ και το ΚΛΑΜΑ είναι ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ μοναδικά στα παιδιά που θωρακίζουν την αντοχή απέναντι στις κακουχίες και βοηθούν στην επιβίωση. Αν το πληγωμένο παιδί που κρύβεται μέσα στους κηδεμόνες αναγκάστηκε να καταπνίξει το γέλιο ή το κλάμα του, τότε το πιθανότερο είναι να εξαναγκαστεί και το παιδί σε μία τέτοια ψυχοφθόρα συμπεριφορά.
Η ανεμελιά, ο ενθουσιασμός, η ευτυχία, η εκτόνωση, το δικαίωμα στη θλίψη και στην ανάγκη για αγκαλιά θα δώσουν τη θέση τους στην ΤΟΞΙΚΗ ΝΤΡΟΠΗ για αυτά τα αισθήματα.

6) Τα παιδιά είναι από τη φύση τους προικισμένα με την άνεση και την ευκολία μπροστά στις δύσκολες καταστάσεις που προκύπτουν. Όσο μικρότερα είναι, τόσο μεγαλύτερη ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ έχουν. Μπροστά στο γιγαντιαίο για εκείνα περιβάλλον, δείχνουν εντυπωσιακό θάρρος και τόλμη και όταν αυτό ορθώνεται απειλητικό και εχθρικό, τα παιδιά αναγκάζονται να συμπεριφερθούν κατάλληλα και ΕΥΕΛΙΚΤΑ ώστε να επιβιώσουν. Όλο αυτό το εξαίσιο δυναμικό τους δεν χρησιμοποιήθηκε δυστυχώς για την προσωπική τους ανάπτυξη και αυτοπραγμάτωση.

7) Όταν τα παιδιά βρουν «ασφαλή» χώρο δεν θα χάσουν την ευκαιρία να ΠΑΙΞΟΥΝ με μεγάλη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και αυθορμητισμό. Το παιχνίδι ανήκει στον πυρήνα της ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης και δεν συνιστά μία απλοϊκή επανάληψη πράξεων για τα παιδιά σε αντίθεση με τα ζώα. Με τη βοήθεια της φαντασίας τους, που επικρατεί στις μικρές ηλικίες, προετοιμάζονται ουσιαστικά για τους ρόλους της ενήλικης ζωής και προσπαθούν να θεμελιώσουν το μέλλον τους, κάνοντας άλματα στον φανταστικό τους κόσμο.

8) Παρόλη την ανωριμότητά του το παιδί νιώθει ενοποιημένο με τον εαυτό του, ο οποίος είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, ιδιαίτερος και υπέροχος. Για να παραμείνει ανέπαφη και αλώβητη αυτή η εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του, οι κηδεμόνες πρέπει να την αντανακλούν με ακρίβεια και αγάπη στο παιδί. Οι ΣΥΝ-ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΙ και γεμάτη ΝΤΡΟΠΗ ενήλικες ήταν κάποτε τα παιδιά που έχασαν την αίσθηση του «είμαι αυτός που είμαι»

9) Η ανάγκη που μας κάνει ανθρώπινους πιο πολύ από όλες είναι η ανάγκη να αγαπάμε. Ένα παιδί θα αναπτυχθεί σωστά όταν οι κηδεμόνες από τους οποίους εξαρτάται θα το αγαπήσουν και θα το αποδεχτούν ολοκληρωτικά. Θα μάθει να αγαπάει όταν το αγαπήσουν. Η ΑΓΑΠΗ είναι το πολυτιμότερο και βασικότερο συστατικό για την υγιή πορεία του παιδιού. Αν το στερηθεί, θα αναγκαστεί να εφαρμόσει μία ψευδή ΕΓΩΚΕΝΤΡΙΚΗ συμπεριφορά που θα το απομακρύνει από την αίσθηση του ποιος είναι. Η στέρηση αυτή θα το κυνηγάει αμείλικτη καθώς θα μεγαλώνει, προσπαθώντας να γεμίσει όπως μπορεί αυτό το αφόρητο κενό. Πολύ συχνά με καταστροφικούς τρόπους…

Κοιτάω σταθερά το πλημμυρισμένο με δάκρυα και απελπισία βλέμμα.
-Εσύ, από τη θέση του Ενήλικα θα αναλάβεις βήμα βήμα την «ανατροφή» του εσωτερικού σου παιδιού, αυτή τη φορά…σωστά! Θα γίνεις ο στοργικός και κατάλληλος Γονέας του!
-Γίνεται αυτό;…
-Φυσικά!…

 

Άρθρο: Αλεξάνδρα Γεωργίου, Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/Εκπαιδευτικός

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

Shares 148

Leave a Reply