Χωρίς σωσίβιο…

Όταν έπεσες μέσα τρόμαξες πολύ. Φοβήθηκες για τη συνέχεια της ύπαρξής σου. Ποτέ δεν παραιτήθηκες όμως από την ελπίδα και την πίστη ότι η επώδυνη ταλαιπωρία σου θα έχει ημερομηνία λήξης…
Γιατί; Τι σε έκανε να πιστεύεις σε αυτό;

-Συνήθως έτσι συμβαίνει!
-Σε ποιους;
-Στους περισσότερους…
-Τι σου δίνει τη σιγουριά ότι θα είσαι ένας από αυτούς;
-Δεν είναι δυνατόν να μην είμαι!
-Φυσικά και μπορεί να είναι …δυνατό!
-Θα είναι πολύ κρίμα και άδικο…
-Αυτό δεν αναιρεί το προηγούμενο δεδομένο!
-Και αν δεν αντέξω;
-Αυτό δεν ενδιαφέρει καθόλου!
-Θα «πνιγώ»…!
-Και λοιπόν;
-…
-Καλώς ήρθες στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…
-Αυτή…Έτσι θα είναι;
-Τι εννοείς;
-Θα προσπαθώ συνεχώς να μην πνιγώ;
-Πολύ πιθανό!
-Είναι αρκετά …σαδιστικό!
-Δεν ενδιαφέρει η γνώμη σου…
-…

Πέρασε πάρα πολύς καιρός με την προσπάθειά σου να ξεπεράσεις τον τρόμο από τον πάταγο που έκανε η πτώση σου. Ίσως τελικά, θα μπορούσες να εξοικονομήσεις ΚΑΙ ενέργεια ΚΑΙ χρόνο, αν δεν είχες καθυστερήσει με αυτό το νοσηρά παρατεταμένο «χαϊδολόγημα» των τραυμάτων σου… Δεν ήξερες βέβαια ότι κάπως θα επιβίωνες και δίχως αυτό…

Κάποτε, στο διάστημα όλης αυτής της άγριας πάλης για την επιβίωσή σου, σε ρώτησαν αν προτιμάς οι θεατές στο έργο της ζωής σου να σε χειροκροτήσουν ή να σηκωθούν από τα καθίσματα και να σε επευφημούν ενθουσιασμένοι. Σφίχτηκε η ψυχή σου γιατί ένιωσε τι σε περιμένει…Υπέθεσες με σιγουριά ότι στην περίπτωσή σου θα ισχύσει το δεύτερο δεδομένο. Τελικά, πολύ σωστά το φαντάστηκες!

Για να φτάσεις σε αυτό το θερμότατο, παρατεταμένο, γεμάτο ενθουσιασμό και αγάπη από το κοινό χειροκρότημα, θα πνιγείς πολύ και συχνά και το χειρότερο, θα πιαστείς από σωσίβια…Δικαιολογημένα θα σκεφτείς αμέσως ότι αυτό δεν συνιστά κάτι το επιλήψιμο καθώς το σωσίβιο από τη φύση του είναι προορισμένο να σε κρατάει στη ζωή. Να σε σώζει! Ο τρόπος που το έκανες, ο χρόνος που δεν επέτρεψες να έχει ο εαυτός σου για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, και το χειρότερο, όλα αυτά δεν σου επέτρεψαν να κάνεις τον έλεγχο της τοξικότητας!

-Υπάρχουν σωσίβια τοξικά;
-Φυσικά!
-Αυτό δεν είναι …αντιφατικό;
-Συνεχίζεις να είσαι το ίδιο αθώος και ανυποψίαστος όπως τότε που έπεσες μέσα ή μου φαίνεται;
-Έχεις δίκιο. Ομολογώ. Πολλά από τα σωσίβια είναι σχεδόν δηλητηριώδη…
-Και τώρα, αυτή η τοξική ουσία κοντεύει να σε πνίξει πάλι;…
-…

Μπορείς να πεις με ειλικρίνεια πόσο σε επηρέασε η κατάσταση των υπόλοιπων κολυμβητών γύρω σου; Επίσης ήσουν ικανός να διακρίνεις στην κατάστασή σου, τι συνέβαινε γύρω σου; Ήταν πράγματι αξιοσέβαστες οι προσπάθειές τους; Απαιτούσε η συνθήκη τους οπωσδήποτε ένα σωσίβιο; Ο δικός σου ο τρόμος ήταν πάντοτε δικαιολογημένος από την απουσία/απώλεια του δικού σου σωσίβιου; Μήπως κάποιες φορές σε έπνιξε η ίδια σου η αγωνία περισσότερο; Παραδέξου ότι η κολυμβητική σου δεινότητα αυξήθηκε μετά την πτώση! Επίσης εσύ ο ίδιος δεν καταδέχτηκες την ανάπαυλα πάνω σε τοξικά σωσίβια που ομολογείς ότι υπήρξαν. Είπες περισσότερο βαρίδια ήταν. Και τέλος, τόσο καιρό δίχως σωσίβιο, δεν έγινες εσύ ο ίδιος ένα τέτοιο;…

-Λοιπόν , τι διαλέγεις τώρα, με ή χωρίς σωσίβιο;
-…

 

Κείμενο: Αλεξάνδρα Γεωργίου, Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/Εκπαιδευτικός

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

 

Shares 42

Leave a Reply