Η γυναίκα στο μπαλκόνι…

{ Αφορμή στάθηκε η μορφή μίας γυναίκας σε ένα μπαλκόνι}

 

Το ραντεβού είχε αργήσει ελαφρώς.

Περίμενα έξω από το σημείο της συνάντησης  χαζεύοντας τα δρώμενα στον στενό και μικρό δρόμο. Πάλι ο ουρανός είχε συννεφιάσει πολύ κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο βαριά ακόμα. Ήδη η πυκνή, αδίστακτη δόμηση δεν σε άφηνε να ανασάνεις ελεύθερα. Τα κτίρια μουντά, γερασμένα, καταθλιπτικά. Τα κορναρίσματα επαναλάμβαναν με στριγγιά φωνή το μήνυμά τους. Την ατμόσφαιρα οριακά δεν την αποκαλούσες αποπνιχτική.

Κοιτάω το ρολόι.

Μία φευγαλέα αίσθηση άγχους με διαπερνά σχετκιά με την συνάντηση που έχω. Ας χαζέψω πιο στοχευμένα… Τότε την παρατήρησα! Στο ισόγειο της ακριβώς απέναντί μου πολυκατοικίας. Λεπτοκαμωμένη, μελαχροινή που αν ήταν περισσότερο φροντισμένη, τα σημάδια της περασμένης ομορφιάς της θα διαρκούσαν περισσότερο. Στήριζε τα αδύνατα χέρια της στο κάγκελο του μικροσκοπικού της μπαλκονιού. Τόσο μικρό που το σώμα της το γέμιζε ολόκληρο! Άφησε τα μάτια της να περιπλανηθούν προς τα δεξιά της, προς τον φασαριόζικο κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Αυτό είναι το διάλειμμά της σε αυτό το μπαλκόνι;

Κάτι με έσφιξε.

Οι συνθήκες είναι πολύ άσχημες… Το πρόσωπό της μου θύμισε μία μάσκα. Ένα προσωπείο που δηλώνει συνεχώς μία σύμβαση! Μία άνευ όρων υποταγή. Μία παραίτηση εκ των προτέρων. Διασταυρώθηκαν οι ματιές μας. Με κοίταξε δίχως να με δει… Ξαφνικά την ακούω να φωνάζει προς τα αριστερά της. Βλέπω έναν επίσης μεσήλικα να καταφτάνει στηρίζοντας ένα πολύ μικρό παιδί από το χεράκι του. Το σώμα της τεντώθηκε αγέρωχο, το πρόσωπό της φωτίστηκε, η φωνή της όλο γλύκα τους καλούσε στο διαμέρισμά της. Μονομιάς σβήστηκε η μουντάδα, η μελαγχολία, η παραίτηση, το κενό, η αδιαφορία, η στενότητα του μικρού μπαλκονιού..

-Αλεξάνδρααα…Αλεξάνδρααα… Παρκάρω και έρχομαι…

Κοιτάω απέναντι στο μπαλκόνι της γυναίκας. Άδειο. Η κουρτίνα ανέμιζε. Η χαρούμενη φωνή της μπερδεύτηκε με τα δρώμενα…

Αλεξάνδρα Γεωργίου

Shares 8

Leave a Reply