Βιογραφία

Η Πάτι Σμιθ γεννήθηκε στο Σικάγο (30/12/1946), μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσεϊ
και το 1967 μετοίκησε στη Ν. Υόρκη, όπου γνώρισε τον φοιτητή τέχνης,
φωτογράφο Robert Mapplethorpe.

Το 1971 έκανε την πρώτη της εμφάνιση
απαγγέλοντας ποίηση στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου με τον Lenny Kaye να την συνοδεύει στην ηλεκτρική κιθάρα.

Στην παρέα των Σμιθ και Kaye προστέθηκε αργότερα ο πιανίστας Richard Sohl.
Το 1974 κυκλοφόρησε το ανεξάρτητο σιγκλ "Hey Joe/Piss Factory", ενώ
πραγματοποίησαν συχνές εμφανίσεις στο κλαμπ CBGB's.

Το 1975 προστέθηκε στο σχήμα ο ντράμερ Jay Dee Daugherty, η Σμιθ υπέγραψε
συμβόλαιο με την Arista label και ηχογράφησε τέσσερα άλμπουμ, το "Horses",
το "Radio Ethiopia", το "Easter" -το οποίο περιείχε τη μεγάλη επιτυχία
που συνέγραψε με τον Μπρους Σπρίγκστιν "Because the Night"- και το "Wave".

Το 1979 αποσύρθηκε από τη μουσική σκηνή και τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε
τον Fred "Sonic" Smith, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

Το 1988 ηχογράφησαν μαζί το άλμπουμ "Dream of Life", που περιείχε το
αριστουργηματικό "People Have the Power". Αυτή ήταν η τελευταία συνεργασία της
με τρία αγαπημένα της πρόσωπα, καθώς έφυγαν από τη ζωή ο Robert Mapplethorpe,
που τη φωτογράφισε για το εξώφυλλο, ο κιμπορντίστας Richard Sohl και ο σύζυγός της,
που συνέθεσε τη μουσική.

Το 1996 κυκλοφόρησε το "Gone Again", το 1997 το "Peace and Noise",

το 2000 ακολουθεί το "Gung Ho" με το "Glitter in their Eyes"
να προτείνεται για Γκράμι (2001).

Το 2002 κυκλοφόρησε το διπλό "Land" και το 2004 το "Trampin'",
το πρώτο άλμπουμ με την Columbia Records......

Το φθινόπωρο του 2005 κυκλοφόρησε η 30η επετειακή επανέκδοση του "Horses",
του άλμπουμ που είχε ανοίξει το δρόμο στη Πάτι Σμιθ, για να αναδειχθεί
στη συνέχεια σε ιέρεια της πανκ σκηνής της Ν. Υόρκης.

Η επανέκδοση του "Horses" θεωρήθηκε μία από τις σημαντικότερες στην ιστορία
της μουσικής.

Την ίδια χρονιά το υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας την τίμησε με τον
υψηλότερο τίτλο που αποδίδεται σε καλλιτέχνη.

Στις 12 Μαρτίου του 2007 η Σμιθ εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame.

Ειδα τόν ..μύθο ζωντανό στό Μύλο πρίν μερικά χρόνια..
Μέ μια νεανική μπάντα, ξυλινη δυνατή φωνή και το κυριότερο
πεντακαθαρη από αμαρτίες του παρελθόντος...

Η αίσθηση οτι είδα από απόσταση 2 μέτρων κι άκουσα τήν Πάτι Σμίθ
συγκλονιστική...

Μακάρι να ξανάρθει...Ρούσσος

Στις 21 Απριλίου η Αμερικανική Εταιρεία για τα Πνευματικά Δικαιώματα
των συνθετών, συγγραφέων και εκδοτών (ΑSCΑΡ) τίμησε μία από τις μεγαλύτερες
φυσιογνωμίες της σύγχρονης τέχνης, την τραγουδίστρια, ποιήτρια, πολιτική
ακτιβίστρια, φωτογράφο και ζωγράφο Πάτι Σμιθ.

Το ίδιο βράδυ μάλιστα η ασυμβίβαστη, μαχητική, ευαίσθητη και εξαιρετικά
ταλαντούχα Πάτι Σμιθ εδωσε και μια συναυλία σε αρκετά επίσημο στυλ στο
ξενοδοχείο «Renaissance» στο Χόλιγουντ, όπου παρουσίασε κάποια από τα
τραγούδια που χαρακτήρισαν τη 40χρονη καριέρα της, όπως είναι
τα «Dancing Βarefoot», When doves cry, «Gloria», «Ρeople Ηave Τhe Ρower»,
«Βecause Τhe Νight» και bleakin years ΄καί Dream of life....

«Ο Ιησούς πέθανε για κάποιου τις αμαρτίες αλλά όχι για τις δικές μου»....
είχε εμβόλιμα προσθέσει σέ μιά διασκευή για το τραγούδι GLORIA,
με αποτέλεσμα να δεχθεί ποικίλες επιθέσεις, ακόμη και απειλές

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό χρονικό της σχέσης της με τον
αμερικανό φωτογράφο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ με τον τίτλο «Just Κids».

Συνέβησαν πολλά στη σαραντάχρονη πορεία της Πάτι Σμιθ στο καλλιτεχνικό
στερέωμα,σίγουρα όμως αν επιλέγαμε το γεγονός που διαμόρφωσε το προφίλ της
αυτό δεν ήταν άλλο από τη σχέση της με τον σπουδαίο αμερικανό
φωτογράφο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ.

Γιά τήν ιστορία, να πούμε οτι ηταν μόλις 20 χρόνων όταν έφθασε στη Νέα Υόρκη
από το Νιου Τζέρσι και αποφασισμένη να γίνει καλλιτέχνις στα πρότυπα των
ινδαλμάτων της,του Ρεμπό,του Μποντλέρ, του Μπλέικ,του Ζενέ αλλά και
του Μπομπ Ντίλαν.

Χωρίς χρήματα έζησε την απόλυτη μποέμ ζωή στον δρόμο
με το να κοιμάται στα πάρκα και στις εισόδους των σπιτιών.Με τον Μέιπλθορπ
συνδέθηκαν σχεδόν αμέσως και μάλιστα τόσο δυνατά ώστε για τα επόμενα
12 χρόνια δύσκολα έβλεπες τον έναν χωρίς τον άλλον.

Σε αυτήν πειραματίστηκε 
για τις πρώτες Ρolaroid του εκείνος και αυτός αποτέλεσε την έμπνευσή της
για τα πρώτα ποιήματά της.Το «Just Κids» είναι χρονικό που περιγράφει με
τον καλύτερο τρόπο αυτή τη διπλής φύσης σχέση αφού το ερωτικό και το
καλλιτεχνικό στοιχείο ήταν αλληλένδετα και κυρίως την εξέλιξη και των δύο
στον καλλιτεχνικό κόσμο της Νέας Υόρκης και στη συνέχεια στον υπόλοιπο πλανήτη.

Από τη διαμονή τους στο περίφημο «Chelsea Ηotel» και τα βράδια που
περνούσαν στα θρυλικά ροκ κλαμπ «Μax΄s Κansas City» και «CΒGΒ» αλλά
και τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις τους με τους Γκρέγκορι Κόρσο και
Αλεν Γκίνσμπεργκ στο «Just Κids» (εκδόσεις Βloomsbury),η Πάτι Σμιθ
δίνει μια σαφή εικόνα για μια περίοδο για την οποία πολλά έχουν ειπωθεί

και γραφτεί,συχνά με λάθος τρόπο.

Το βιβλίο τελειώνει με τον θάνατο του
Μέιπλθορπ από ΑΙDS το 1989, με τη Σμιθ να βρίσκεται δίπλα του ως την
τελευταία στιγμή,αν και οι δρόμοι τους είχαν χωρίσει χρόνια πριν,με
τον πρώτο να αποδέχεται την ομοφυλοφιλία του και τη δεύτερη να μετουσιώνεται
στη νονά του πανκ.

Η Πατυ Σμίθ είχε δηλώσει....

«Δεν μπορώ να μιλήσω για τον μέσο Αμερικανό γιατί ποτέ δεν ήμουν η ίδια.
Αλλά υπάρχουν πράγματα που με ανησυχούν όπως το περιβάλλον, η εκμετάλλευση
των παιδιών και ο πόλεμος.

Αυτές είναι ανθρώπινες ανησυχίες και θα ήθελα ο καθένας να τις ακούει
και να ενδιαφέρεται για αυτά τα πράγματα».

«Γράφω ποίηση με πολύ διαφορετικό τρόπο. Προσπαθώ να γράφω όπως μια καλή
ομιλία που έχει ρυθμό μέσα της χωρίς τη μουσική. Η ποίηση μου βγαίνει
πιο εύκολα από τους στίχους. Επίσης δεν νιώθω ότι έχω κάποια ευθύνη
όταν γράφω ποίηση σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό μου. Γράφω ένα ποίημα
κι αυτό είναι όλο.

Αν είναι κακό, είναι το ποίημά μου. Οταν γράφεις όμως στίχους για τη μουσική
κάποιου άλλου έχεις μια ευθύνη της οποίας το βάρος νιώθω».

Γιά τίς σχέσεις της....

Μέ τον Σαμ Σέπαρντ :

«Είχε τα πάντα που μπορεί να ήθελε μια γυναίκα.
Ηταν- και ακόμη είναι- πολύ όμορφος άντρας.
Είχε εκείνη τη ζωώδη έλξη. Ηταν σχεδόν ενστικτώδης.
Είχε τόση ενέργεια που σχεδόν έβλεπες σπίθες στα μάτια του.
Γεννήθηκε για το ροκ-ενρολ. Οταν τον γνώρισα δεν είχε ιδέα ποιος ήταν.
Ηταν ντράμερ σε μια σχoλική μπάντα, τους Ηoly Μodal Rounders,
και ήταν τόσο εντυπωσιακός που σκεφτόμουν τότε ότι μπορεί και
να ήταν το μέλλον του ροκ-εν-ρολ. Δεν είχα ιδέα τότε πως ήταν και εξαιρετικός
συγγραφέας».

Mέ τόν Ουίλιαμ Μπλέικ :

«Αυτό που έμαθα από τον Γουίλιαμ Μπλέικ είναι να μην τα παρατάω.
Και να μην προσμένω τίποτε. Οπως όταν με ρωτούν αν δικαιούμαι ένα
δισκογραφικό συμβόλαιο. Δεν παίρνω τίποτε ως δεδομένο. Εχω μια σπουδαία ζωή.
Εχω περάσει δύσκολες, σκοτεινές περιόδους στη ζωή και άλλες που δεν είχα
τίποτε.

Οχι πολλά υλικά αγαθά με μικρές προοπτικές, εκτός από τη δική μου φαντασία.
Αν το αντιληφθείς αυτό έχεις ήδη μια ζωή. Ολα τα άλλα, όπως πολύ σωστά
λέγεται, είναι απλώς σάλτσες».

Γιά τή Τέχνη...

«Λατρεύω τη Μαρία Κάλλας, τον Στράους και τον Μπαχ.
Αγαπώ πολύ τον Τσάρλι Πάτον.

Αυτό που αναζητώ στη μουσική είναι κάτι που να μιλάει σε εμένα,
που με κάνει να νιώθω καλύτερα.

Η φωνή του Μάικλ Στάιπ το κάνει αυτό.
Πολλές φορές επιστρέφω σε αυτά που άκουγα ως παιδί:
Μπομπ Ντίλαν, Τζον Κολτρέιν,Τζίμι
Χέντριξ».
 

«Οταν έχω ελεύθερο χρόνο, τον ξοδεύω περισσότερο πηγαίνοντας
στην όπερα παρά σε μια γκαλερί.

Σε πολλά από τα σύγχρονα έργα που βλέπω τους λείπει
η ψυχή.

Μπορεί να είναι έξυπνα ή καλοφτιαγμένα αλλά υπάρχει μια διαφορά
όπως όταν ακούς τους μεγάλους τραγουδιστές της σόουλ και
στη συνέχεια ακούς την Μπρίτνεϊ Σπίαρς.

Κάποιοι πιστεύω σαν τον Τζεφ Κουνς δεν είναι παρά σκουπίδια
πάνω στη γη.

Κοιτάζω αυτά που έχει κάνει και νιώθω τρομοκρατημένη.
Δεν μπορώ να καταλάβω από πού έρχονται αυτοί οι άνθρωποι».

Γιά τα νεανικά της χρόνια...

«Ποτέ δεν είχα ραντεβού. Ποτέ πραγματικά δεν είχα αγόρια.
Ημουν πάντα το κορίτσι που έκανε τη δουλειά των αγοριών.
Ημουν τρελή με τα αγόρια αλλά ήμουν πάντα σαν ένα από αυτά.

Τα αγόρια για τα οποία ενδιαφερόμουν ήταν πάντα απρόσιτα.

Δεν μου άρεσαν τα ρεμάλια. Πάντα ήθελα τον σκληρό του σχολείου
από τη Νότια Φιλαδέλφεια που φορούσε στενό μαύρο παντελόνι.

Ξέρεις, τον τύπο που κρατούσε ομπρέλα και φορούσε άσπρο πουκάμισο
με πραγματικά στενή μαύρη γραβάτα. Ημουν τρελή με έναν τύπο που τον
έλεγαν Μπάτσι Μάτζικ, ο οποίος με άφηνε να κρατάω τον σουγιά του.

Αλλά δεν μπορούσα να τα καταφέρω με τα αγόρια».

Γιώργος Ρούσσος