Εντάξει, πολλές φορές φέρνουμε κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα του τραγουδιού για να γνωρίσετε, για να τα γνωρίσουμε και εμείς ενδεχομένως είναι όμως κάποιες φορές που μας δίνεται η ευκαιρία να φέρουμε κοντά σας όχι απλά αγαπημένα πρόσωπα του τραγουδιού αλλά πρόσωπα μύθους, ανθρώπους που κουβαλούν στην πλάτη τους όλο το ελληνικό τραγούδι και τότε έχουμε το τρακ του πρωτάρη, το τρακ που μας αναγκάζει να στρωθούμε να γράψουμε ένα πρόλογο και να σας τον διαβάσουμε, καλή ώρα όπως κάνω εγώ τώρα... σήμερα στο Ράδιο Έκφραση φιλοξενείται η Χαρούλα Αλεξίου... Καλώς ήλθατε κυρία μου... Μεγάλη μας τιμή.

Χ.Α. : Καλημέρα σας, καλώς σας βρίσκω και ευχαριστώ πολύ για την πρόσκλησή σας

Σας βρίσκω λίγο κουρασμένη...

Χ.Α. Κουρασμένη όχι, αν ακούγεται η φωνή μου έτσι είναι γιατί οι τραγουδιστές όταν ξυπνάμε πάντοτε έχουν μια μικρή βραχνάδα μέχρι το βράδυ.

Ευχαριστούμε που μας κάνατε την χάρη και ήρθατε τέτοια ώρα που για σας είναι μια δύσκολη ώρα, δώδεκα το μεσημέρι...

Χ.Α. :Όχι εντάξει γιατί εμείς τελειώνουμε και νωρίτερα από άλλους συναδέλφους που δουλεύουν σε μαγαζιά.

Κυρία Αλεξίου, τριάντα δύο χρόνια στο τραγούδι, υπολογίζω ξεκινώντας από ένα 45άρι το όταν πίνει μια γυναίκα και φτάνοντας σήμερα στο 2 φορές γυναίκα... Τι γεύση σας άφησαν αυτά τα χρόνια...

Χ.Α. :[ΓΕΛΑΕΙ] Κατ αρχήν μου προσθέτετε λίγα χρόνια... ένας δρόμος έχει πάντοτε πολλές εμπειρίες, σπουδαίες συναντήσεις, σπουδαίους δημιουργούς, πολύ χαρά, πολύ επιτυχία, στην ουσία μπορώ να πω ότι μεγάλωσα μέσα στο τραγούδι, ήμουνα μικρό κορίτσι, ενηλικιώθηκα και τα πιο πολλά χρόνια της ζωής μου είναι μέσα στο τραγούδι, είχα την τύχη, εκτός από τους ανθρώπους αυτούς που συνάντησα τους μουσικούς και τους ποιητές, να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη να συναντήσω έλληνες και ξένους που έδειξαν ότι αγαπάνε τη μουσική μας... μόνο τα καλά έχω να θυμάμαι.

Σκέφτομαι μήπως υπάρχει κάποιος σημαντικός συνθέτης που να μην έχετε τραγουδήσει, αν σ' όλα αυτά τα χρόνια υπάρχει κάτι που δεν το γευτήκατε, κάτι που σας έχει μείνει απωθημένο.

Χ.Α. : Εδώ που βρίσκομαι πια θα ήταν λάθος να μιλήσω για απωθημένο γιατί ακόμα κι αν δεν έχω τραγουδήσει κάποιους συνθέτες που θα ήθελα ας πούμε τον Δήμο Μούτση, τον Σταύρο Ξαρχάκο, περισσότερα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη απ' αυτά που έχω πει, δεν μπορώ να πω ότι έχω πια απωθημένο τέτοιο, γιατί έχω βρει τη δική μου θέση μεσ' το τραγούδι μέσα από τόσους πια συνθέτες που δεν υπάρχει πια απωθημένο αν έκανα αυτό ή εκείνο.

Υπάρχει πάντα καιρός...

Χ.Α. :Ναι βεβαίως και ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και συνθέτες νεώτεροι τους οποίους δεν τους ξέρουμε ακόμη και μακάρι να τους γνωρίσουμε και να έχουμε την τύχη να τραγουδήσουμε και τα νέα παιδιά.

Αυτός είναι ένας ρόλος δικός σας, των μεγάλων ονομάτων.

Χ.Α. :Όπως κι εμείς όταν ήμασταν μικροί από τους μεγάλους συνθέτες περιμέναμε να μας προβάλουνε και να μας βοηθήσουνε, το ίδιο πρέπει να κάνουμε και με τους νεωτέρους συνθέτες. Εγώ το έχω κάνει πάντως μέχρι τώρα.


Και ένα ερώτημα που αφορά τον Άκη Πάνου. Λίγο πριν πεθάνει συζητούσαμε σε μια συνέντευξη που του είχα κάνει και μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήθελε να σας δώσει κάποια τραγούδια, πράγμα το οποίο δεν έγινε γιατί δεν δεχτήκατε τρόπον τίνα εσείς...

Χ.Α. :Είναι λίγο περίεργα τώρα αυτά που μου λέτε. Μιλάμε για ανθρώπους, για τον Σωκράτη Μάλαμα και για τον Άκη Πάνου με τους οποίους δεν έχω κάνει καμία συνεργασία ποτέ και η ιστορία μου μέσα στον τραγούδι έχει γραφτεί από άλλους συνθέτες και όχι από τα συγκεκριμένα πρόσωπα που μου λέτε... Ο Άκης Πάνου ήταν ένας σπουδαίος συνθέτης και κάθε τραγουδιστής θα ήθελε να πει δικά του τραγούδια, αλλά την εποχή που γνώρισα εγώ τον Άκη Πάνου ήμουνα μια νέα τραγουδίστρια που είχε όλη την δυνατότητα να μου πει...έλα δω κορίτσι μου, έχω αυτά τα τραγούδια... πέστα! Δεν το καταλαβαίνω αυτό τώρα πως προκύπτει...[γελάκι]

Σαν προέκταση όλων αυτών, θέλω να καταλήξω στο εξής πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να κάνετε επιλογές και αν κάνετε επιλογές στα τραγούδια που έχετε ερμηνεύσει , για να καταλήξουμε στις εταιρίες...

Χ.Α. :Θα σας πω, βεβαίως από ένα σημείο και ύστερα έκανα...είχα τη δυνατότητα να κάνω τις επιλογές μου όταν δεν ήμουνα πια η καινούργια τραγουδίστρια που είχες ανάγκη από τους άλλους να της βρουν τραγούδια, αλλά υπάρχουν και κάποια πρόσωπα μες το τραγούδι που σου πηγαίνουν, σου ταιριάζουν σαν ήθος οι χαρακτήρες τους και κάποια άλλα όχι, εγώ θα σας έλεγα ότι όσο κι αν εκτιμούσα τον Άκη Πάνου σαν συνθέτη, δεν μου ταίριαξε ποτέ σαν άνθρωπος και ίσως εκεί να οφείλεται το γεγονός ότι ποτέ δεν πήγα να τον βρω και να του πω ότι ξέρεις.. Συχωρεμένος να είναι αλλά ήταν ένας άνθρωπος έτσι που εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω... μαζί του...

:[την διακόπτει] Είναι σαφές... Τριάντα χρόνια χειροκρότημα και αγάπη από τον κόσμο αναρωτιέμαι, κουράζει αυτή η αγάπη, σας έχει κάνει ποτέ να το βάλετε στα πόδια;

Χ.Α. :[γελάει] ...Η αγάπη δεν σε κάνει να το βάζεις στα πόδια, αντιθέτως σε κρατάει στη γη και σε κάνει να νοιώθεις ωραία με τον εαυτό σου, αυτό που μπορεί να σε κάνει να το βάλεις στα πόδια είναι η ανασφάλεια και το να μην είσαι σίγουρος για την δουλειά σου, αν την κάνεις καλά... Είμαστε εκτεθειμένοι πάνω σε μια σκηνή πάντα και αυτή η έκθεση μπορεί να σε ταρακουνήσει...

Φέτος κ. Αλεξίου μας ξανακάνετε την έκπληξη! Ξανασυναντιέστε δισκογραφικά με Μάνο Λοίζο, με Θάνο Μικρούτσικο, με Χρήστο Νικολόπουλο, με Αντώνη Βαρδή...

Χ.Α. :Ναι για μένα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουνε... είναι σαν να μην έχει τελειώσει ποτέ η συνεργασία μας, άσχετα αν δεν έχω τραγουδήσει εδώ και μερικά χρόνια τραγούδια τους αλλά πιστεύω ότι αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ... ευλογημένες αυτές οι συνεργασίες που έχω κάνει μέχρι τώρα... πιστεύω ότι πήρα πάρα πολλά απ' αυτούς, όταν ήρθε η στιγμή να γράψω δικά μου τραγούδια... στην οδό Νεφέλης που έκανα την πρώτη μου απόπειρα υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι...

κ. Αλεξίου, με κάποιους στίχους σας, ερμηνεύσατε τις σκέψεις μας, εκφράσατε τους μύχιους φόβους μας, για τον χρόνο που κυλά αδυσώπητος για όλους... Θυμάμαι αίφνης τον στίχο σας: ""Καρυάτιδα να γίνω δεν μπορώ, για να με θέλεις..."" μπορώ να πω ότι άνδρες και γυναίκες ταυτίστηκαν μ' αυτό το στιχάκι, πείτε μου πως γράφετε ένα στίχο, ποιες διεργασίες συμβαίνουν, χρειάζεται πόνος ψυχής ή τα πράγματα είναι πιο απλά... υπάρχει μέσα μας ένα πηγάδι δροσερό νερό απ' όπου αντλούμε...

Χ.Α. :Όχι όποτε θέλουμε... πρέπει να έχει συμβεί κάτι... σίγουρα ένας άνθρωπος που γράφει πρέπει να έχει ζήσει... δεν γίνεται να είσαι θωρακισμένος και να έχεις πάντοτε τις καλλίτερες συνθήκες και να μπορείς να εκφράζεις και το αίσθημα του άλλου... να μπορείς να μιλάς και στους άλλους... Δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερα πως εμπνέομαι... Δεν υπάρχει συνταγή... μπορεί να γίνει αυτό ακούγοντας μια μουσική βλέποντας μια ταινία, και νομίζω ότι πολλές φορές η ίδια η δημιουργία μπορεί να δώσει πάσα σ' έναν άνθρωπο για να κάνει κάτι άλλο, όπως να διαβάσεις λίγη ποίηση, να διαβάσεις λογοτεχνία, να δεις ένα καλό έργο στον κινηματογράφο, όλα μέσα εκεί κρύβονται, στιγμές που σε κάνουνε να... (ψάχνει τις λέξεις)... σου δίνουν έμπνευση... το ""καρυάτιδα να γίνω δε μπορώ"" από το ""Μινοράκι"", το έχω εμπνευστή από το τραγούδι που είπε ο Παπάζογλου, την Καρυάτιδα, το άπιαστο...

Ανασαίνει το τραγούδι στις μέρες μας κ. Αλεξίου;

Χ.Α. :Δεν νομίζω ότι ανασαίνει και πάρα πολύ [γελάει]... Παρ' όλο που υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα το αγαπάνε, που προσπαθούνε να γράψουνε καλά τραγούδια, καλό στίχο... πάντα υπάρχουν αυτοί... Νομίζω ότι αυτή την στιγμή γέρνει το ενδιαφέρον προς ένα εμπορικό τραγούδι που είναι αυτή τη στιγμή σε απόλυτη κορύφωση... Νομίζω όμως ότι πάντοτε έρχεται ισορροπία στα πράγματα δηλαδή να μην είναι προς μια κατεύθυνση μόνο το ενδιαφέρον του κοινού... είναι θέμα χρόνου νομίζω να ισοροπιστούν τα πράγματα... είμαι αισιόδοξη...

Ξανατραγουδήσατε κ. Αλεξίου Μάνο Λοίζο φέτος... το ""σ' αγαπώ σ' αγαπώ""... θυμηθείτε για χάρη μας αυτόν τον σπουδαίο συνθέτη που υπήρξε από τους πιο ζεστούς σας φίλους...

Χ.Α. :Ο Μάνος ήταν ένας λεβέντης άνθρωπος, ένας μποέμ, ζούσε μ' ένα τρόπο που μόνο οι ποιητές ζουν έτσι, είχε ένα απλό σπίτι... έπαιρνε την κιθάρα του... έπινε τα ουζάκια του... συναντιότανε με φίλους του τις Κυριακές, θυμάμαι τον Δασκαλόπουλο που γινόντουσαν φοβερές συζητήσεις και αναλύσεις και... ουζάκια και τραγούδια και ταβλάκι [γέλια] Δεν πρόσεχε τον εαυτό του καθόλου... θυμάμαι στα ""Τραγούδια της Χαρούλα"" το ""Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή"" μ' έβαλε να ακούσω μόνο αυτή τη φράση και σταμάτησε... του λέω: ""τι είναι αυτό;... που είναι η συνέχεια;"" και μου λέει :"" σ' αρέσει; μην ανησυχείς... θα γίνει τραγούδι...""

κ. Αλεξίου, σε μια εποχή που γκρεμίζονται σύνορα, που πέφτουν οι διαχωριστικές γραμμές, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, τι πιστεύετε θα μπορέσει να επιβιώσει το τραγούδι μας, η ελληνική σκέψη ή θα χρειαστεί να στολιστούν με διεθνιστικά στολίδια για να περάσουν στους λαούς του κόσμου, εσείς τραγουδάτε πολύ έξω...

Χ.Α. :Ήδη έχει γίνει αυτό στο ελληνικό τραγούδι... άλλα δεν φτάνει αυτό για να επικοινωνήσει το τραγούδι με τους ξένους... εγώ απ' την εμπειρία που έχω... ότι γίνεται πρέπει να γίνεται με το ελληνικό αμιγές τραγούδι... δηλαδή από την Ιαπωνία μέχρι την Αυστραλία, την Ευρώπη και την Αφρική τραγουδάω τα τραγούδια μας... και καμιά φορά τραγουδάω και άλλα τραγούδια που δεν είναι από την δική μου δισκογραφία, θέλοντας να δώσω όλη την γκάμα του Ελληνικού τραγουδιού... αν λοιπόν έχω θαυμαστές έξω τους έχω γι' αυτό που είμαι πραγματικά... άλλα πιστεύω ότι σίγουρα θα προκαλέσει πράγματα η παγκοσμιοποίηση και ότι θα δημιουργήσεις ρεπλίκες... εμένα με ανησυχεί αυτό το πράγμα, όσο κι αν μ' αρέσει να κοιτάζω προς τη δύση να την εκμεταλλεύομαι και να παίρνω πράγματα από εκεί... πιστεύω ότι επειδή έχουμε βαθιές ρίζες εμείς, επειδή έχουμε πολύ βαθιά παράδοση, αντίθετα από τις άλλες χώρες στην Ευρώπη... Δεν θα ακολουθούμε πολύ εύκολα, δεν θα χαθούμε... αλλά ότι θα μεταλλαχθούν πολλά πράγματα, είμαι απόλυτα σίγουρη...