ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ – ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΤΟ ΓΑΛΑ – ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ..

ΕΝΑ ΘΡΙΛΛΕΡ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗ …ΠΑΡΑ ΘΙΝ ΑΛΟΣ

Με λίγα λόγια η υπόθεση  έτσι για να σας ιντριγκαρω !!

Ο Αλέξης Κομνηνός, δεκατρία χρόνια πριν, έγραψε όλη του την ζωή και παρέδωσε το χειρόγραφο σε δικηγόρους ειδικούς σε θέματα πνευματικών δικαιωμάτων με τον όρο αν βρίσκεται ακόμα εν ζωή 13 χρόνια μετά να του το παραδώσουν, διαφορετικά να το καταστρέψουν. Οι δικηγόροι κάνουν οτι τους ζητήθηκε και αφού ζει του το στέλνουν. Μια Μεγάλη Δευτέρα στο γραφείο του. Εκδότης ο ίδιος, αλλά όχι μεγάλος, τα βιβλία που επιλέγει να εκδώσει αφορούν λίγους, στην καλύτερη περίπτωση. Ο Ανέστης Κομνηνός, όμως πάσχει από κενά μνήμης. Την ιστοράι του δεν την θυμάται. Αρχίζει την ανάγνωση του χειρόγραφου και αναρωτιέται ποιός είναι αυτός ο Ανέστης Κομνηνός.... Η ανάγνωση μπλέκεται με την αφήγηση του σήμερα. Η ζωή του εκδότη αποκαλύπτεται ολοζώντανη μέσα από το χειρόγραφο του "άγνωστου" Αλέξη Κομνηνού. Η γνωριμία του με μια παράξενη οικογένεια, την οικογένεια Μέντα. Με την μητέρα Νίνα, παλιά δόξα ταινιών πορνό, με τον καθηλωμένο Κίμωνα Μέντα, με την παράξενη Μικόλ, την κόρη της οικογένιας και τον άρρωστο και ετοιμοθάνατο γιο τον Άλκη που του μαθαίνει να βλέπει παλιές ταινίες.Του φιδιού το γάλα, είναι μια ταινία για ένα παιδί που το μεγάλωσε μια φιδομάνα και μετά εκείνος όταν μεγάλωσε την σκότωσε. Η αφήγηση και η ανάγνωση προχωρούν παράλληλα με τις μέρες της Μεγάλης βδομάδας να περνούν και τον Κομνηνό θαμμένο στο γραφείο του να διαβάζει και ν' απορεί, να κρατά σημειώσεις για να βοηθήσει την μνήμη του που όλο και χειροτερεύει.

«Του φιδιού το γάλα, λέει ο ίδιος ο Γιάννης Ξανθούλης, θα το χαρακτήριζα μυθιστόρημα θρίλερ, με βασικό "σίριαλ κίλερ" τα πληγωμένα μας αισθήματα, τα τραύματα της απόρριψης, αλλά και την γοητεία της αυτοκαταστροφής, που ελλοχεύει μέσα μας, περιμένοντας την ανάλογη "καλή" στιγμή για να εκδηλωθεί. Οι ήρωές μου είναι μεθυσμένοι από την απαξία για την "ευτυχία του κοινότοπου", κάτι που τους καθιστά ξεχωριστούς αλλά και ευάλωτους.»

Το βιβλίο με γοήτευσε, με τρόμαξε λίγο, λίγο με έσπρωξε σε μια ..εξωγενή άρα όχι επικίνδυνη κατάθλιψη, 450 σελίδες τις ρούφηξα (δόκιμο - ξεδόκιμο  αυτό το..ζουμερό ρήμα δεν χρησιμοποιούμε πάντοτε για τα ενδιαφέροντα βιβλία?) και μια ιδέα διαπέρασε τον εγκέφαλό μου , την οποία έθεσα αμέσως σε εφαρμογή…

Να εντρυφήσω και πάλι στα πονήματα αυτού του αγαπημένου συγγραφέα, πού τον διαβάζω από παιδί και να θυμηθούμε μαζί μερικά από αυτά…. De profundis ..καλό Αύγουστο να χουμε !