Home Κινηματογράφου Hereafter...Η ζωή μετά...η νεα ταινία του Κλίντ Ηστγουντ

Τάδε έφη...

Κατα τον τελευταίον Βαλκανικόν πόλεμον οι γεναίοι Ελληνες στατιώται κατανάλωσαν μεγάλες ποσοτήτας γάλατος Βλάχας το οποίον τοις έδωκεν την δύναμην και την υγείαν....

Solid, Χρώματα βαφής υφασμάτων εις... δισκία 

Προ του ύπνου.... Nivea κρέμα 

(απο διαφήμισεις των '50s)

Times
Hereafter...Η ζωή μετά...η νεα ταινία του Κλίντ Ηστγουντ
Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 
Συντάχθηκε απο τον/την Γιώργος Ρούσσος   
Δευτέρα, 10 Ιανουάριος 2011 04:10

 

 

 

 

Hereafter...Η ζωή μετά...η νεα ταινία του Κλίντ Ηστγουντ
Θα μας γοητεύσει και θα ..ξορκίσει αυτό που ολοι φοβόμαστε...
το άγνωστο "μετά τη ζωή"...
 

H Zωή μετα...hereafter - Deja vie 
Σκηνοθεσία Κλίντ Ηστγουντ

 

 

 

 

Τρεις άνθρωποι στοιχειωμένοι από τον θάνατο.

Στο Σαν Φρανσίσκο ένα πρώην μέντιουμ ( Ματ Ντέιμον ) προσπαθεί
να απαλλαγεί από το «χάρισμα» του να αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί
στη ζωή αυτού που αγγίζει.

Με την αφή νιώθει την τραγωδία και «επικοινωνεί» με τα φαντάσματα.
«Ορισμένες φορές δεν είναι καλό να ξέρεις τα πάντα για τον άλλον»
μονολογεί. Και έχει δίκιο.

 

Στο Παρίσι μια γαλλίδα δημοσιογράφος (Σεσίλ ντε Φρανς ) προσπαθεί
να συνέλθει από την εμπειρία του θανάτου την οποία έζησε κατά τη
διάρκεια ενός τσουνάμι στην Ινδονησία.

Και στο Λονδίνο ένα αγόρι ( Φράνκι Μακ Λάρεν ) δεν μπορεί να χωνέψει
τον θάνατο του δίδυμου αδελφού του και αναζητεί απεγνωσμένα
απαντήσεις.


Η σκηνοθετική δεινότητα και εμπειρία του Κλιντ Ιστγουντ φαίνεται
στον τρόπο με τον οποίο συνδέει το απολύτως ρεαλιστικό με το
απολύτως μεταφυσικό.

Η σκηνή του τσουνάμι αλλά και του τροχαίου δυστυχήματος είναι τόσο
ρεαλιστικά γυρισμένες που τρομάζεις από την αμεσότητά τους.

Οταν όμως το μέντιουμ αγγίζει κάποιον για να επικοινωνήσει με τον
άλλο κόσμο, η επεξεργασία της σκηνής γίνεται με τέτοια φυσικότητα,
με τέτοια απλότητα και ακρίβεια στην περιγραφή, ώστε να αρχίσεις να
πιστεύεις τα απίστευτα...

Με την τρομερή σκηνοθετική ηρεμία του ο Ιστγουντ δίνει ανάσες στη
νεκρώσιμη ατμόσφαιρα της ταινίας και τελικά αυτή η ηρεμία λειτουργεί
σχεδόν θεραπευτικά.

Πού καταλήγει όλο αυτό;

Απλό: στην αγάπη.

Η αγάπη σε όλες τις μορφές της είναι η μόνη λύτρωση.

Οι λύσεις βρίσκονται ανάμεσα σε εμάς τους ζωντανούς και όχι στους...
«άλλους».

Ο Ιστγουντ προασπίζεται αυτή την άποψη με αληθινή πίστη την ώρα που
αερίζει το δράμα με σκιές από χιούμορ, κυρίως σε ό,τι αφορά τους
τσαρλατάνους μέντιουμ που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο
για το κέρδος.

 


Ρουσσος