Εχω πεί και εγω γράψει πολλές φορες οτι ο Δήμος Μούτσης είναι ο γλυκυτερος από τούς καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει ( κι εχω γνωρίσει ολους τους μεγάλους) στα 20 χρόνια που εκανα ραδιόφωνο...

Συνέβη ομως κάτι τραγικό...δέν ηχογράφησα την συνέντευξη μαζύ του (ενα αφιέρωμα 2 μιση ωρών σέ ολή του την δισκογραφία) κι ούτε σκέφτηκα να κρατήσω για ενθύμιο κάποιες φωτογραφίες...

Εκείνο που δέν θα ξεχάσω είναι τό γεγονός πως κατά την διάρκεια που επαιζα τα τραγουδια του στα διαλείματα, εβαζε τα ακουστικά και χανότανε...κι οταν απόρησα γιατί το κάνει αυτό και οτι είναι ο μόνος από τους καλλιτέχνες που ακουει τά τραγούδια του, μου είπε οτι τα ακούει και προσπαθει να ξεναφέρει στή μνήμη του τί εκανε τότε...

Σήμερα δέν εχω κάτι από εκείνη τη συνάντηση που εγινε ξαφνικά τό ΡΑΔΙΟ 103 μέ τήν ευκαιρία μιάς συναυλίας του στό Παλαί ντέ Σπόρ στή Θεσσαλονικη (Δεκέμβρης του 1999)

Εχω ομως στή μνήμη μου.. τά πάντα....καί κυρίως εκείνο που μου είπε off the record oτι εχει ετοιμα λαικά τραγούδια και θέλει να τα ηχογραφήσει...δεδομένου οτι η τελευταία του δισκογραφική εμφάνιση είχε γίνει το 1994 μέ τό "γιά πούλημα"

Τυχαία όμως,  βρήκα στό διαδίκτυο εναν μονόλογο του, οπου αυτοσυστήνεται και μιλά για πολλά..

Σάς τόν παραθέτω......

 
 
Γεννήθηκα στον Πειραιά. Έκατσα εκεί μέχρι που τελείωσα και το γυμνάσιο. Μετά φύγαμε και πήγαμε στη Νέα Σμύρνη. Και μετά φύγαμε κι από κει και μετακομίσαμε σε μια μονοκατοικία στην οδό Πόντου.

Εγώ κι η μάνα μου.

Η μάνα μου δεν ήταν ευχαριστημένη με τίποτα. Ήταν απ’ τους ανθρώπους που σου απαντούσαν στα πάντα με τη φράση «Ε, και;».

Με τη μάνα μου πάντα να μην είναι ευχαριστημένη και να μου λέει: «Μη μου κλείνεις την πόρτα. Εγώ είμαι η μάνα του Μούτση που τον ξέρει όλη η Ελλάδα κι εσύ μου κλείνεις την πόρτα».

Αυτή η συμπεριφορά της δεν ξέρω αν με επηρέασε. Δεν ξέρω αν κι εγώ μένω ανικανοποίητος συχνά. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως είμαι ένας ψυχοπαθητικός άνθρωπος που βαριέται εύκολα.

Με τον Γκάτσο δέθηκα πολύ, πιο πολύ απ’ ό,τι με τον Χατζιδάκι. Ήταν σαν να ήταν ο πατέρας μου, σαν να έβλεπα την ίδια μου τη μούρη απέναντί μου.

Ο Μάνος, εντάξει, ήταν χαριτωμένος, αλλά δεν τον ενδιέφεραν και πολλά πράγματα πέρα από τον εαυτό του. Κι έτσι σιγά-σιγά-σιγά τους έβαλα ν’ ακούσουν τις μελωδίες που είχα γράψει σε ένα παλιό κασετόφωνο Philips, τους άρεσαν, βάλανε στίχους, ο Γκάτσος με γνώρισε στον Λαμπρόπουλο, πήγα στη Lyra, στην Columbia κι άρχισαν να γίνονται δίσκοι.

Θέλω να με σέβονται σιωπηλά.

Δεν θέλω να με ρωτάνε γιατί έβαλα το τάδε κόμμα στον τάδε στίχο, γιατί έχω χρησιμοποιήσει τη λέξη «διότι» και όχι τη λέξη «γιατί», ή πώς μου ήρθε κι έκανα το ντο δίεση και όχι ύφεση.

Βαριέμαι.
Έγραψα «μια-φυσαρμόνικα-που-κλαίει» γιατί αυτό μου ‘ρθε, κι άμα έλεγε «πάμε-μια βόλτα-το-πρωί» δεν θα μου κόλλαγε και δεν θα μ’ άρεσε και δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω, αλλά τα λόγια μου έρχονται μαζί με τη μουσική δεμένα.

Τα βράδια βγαίνω μόνο για φαγητό.

Δεν πηγαίνω ποτέ στα μπουζούκια γιατί δεν αντέχω να ακούω τα τραγούδια μου από δημόσιους υπαλλήλους. Δεν πηγαίνω ποτέ να πιω σε μπαρ γιατί αν το ποτό είναι αυτοκτονία προτιμώ να το κάνω σπίτι μου.

Επίσης πάω κάνα σινεμά ή κάθομαι στο σαλόνι κι ακούω τα «Νεκρά Παιδιά» του Μάλερ.

Το ακούω μανιακά. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Κι όλο κάτι ψάχνω να βρω μέσα μου, ενώ ξέρω ότι απολύτως τίποτα δεν ψάχνω. Είναι αυτό που λέει κι ο Καρυωτάκης στους «Ιδανικούς αυτόχειρες». «Βέβαιοι πως τ’ αναβάλουν κατά βάθος».

Κι ίσως είναι κλισέ αυτό που θα πω, αλλά σήμερα όλα έχουν χάσει την ταυτότητά τους.

Όταν με ενοχλεί κάτι, θα μιλήσω μόνο αν δεν μπορώ να φύγω. Δεν μπορώ να πείσω.

Τέχνη είναι αυτό που καταλαβαίνεις. Τίποτε άλλο.

Άμα σε πάνε στον Παρθενώνα και δεν σ’ αρέσει, κανένας δεν θα μπορέσει να σε πείσει ότι είναι όμορφος. Γιατί όταν θα σου πούνε ότι είναι από μάρμαρο, θα σκεφτείς ότι και τα σκαλιά της πολυκατοικίας σου είναι από μάρμαρο ή όταν θα σου πούνε ότι είναι μεγάλος θα σκεφτείς ότι το Ολυμπιακό Στάδιο είναι μεγαλύτερο.

Δεν υπάρχουν επιχειρήματα στην τέχνη.

Εχω ετοιμη μια νέα δουλειά την “Όπερα του δρόμου”.

Βασική ερμηνεύτρια θα είναι η Χαρούλα Αλεξίου κι ένας λαϊκός τραγουδιστής που ευχόμαστε να είναι καλά τότε. Θα πω κι εγώ δυο-τρία τραγούδια.

Με τη δουλειά αυτή βρέθηκα προ ενός τραγικού φαινομένου.

Έκανα τις μουσικές, εκτός από 2-3 τραγούδια που τα ‘φτιαξα ολοκληρωμένα, κι άρχισα να ψάχνω επαγγελματίες στιχουργούς για να βάλουν στίχους.

Και βρέθηκα, προ τραγικού φαινομένου, λόγια που ’ναι να ξερνάς! Πράγματα τιποτένια! Τέτοια φτήνια! Είναι σα να σου έδινα ένα μέτρο και να σου ’λεγα γράψε πάνω στο “Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή” και να μου ‘γραφες “Το τραπέζι, το ποτήρι, το πιατάκι, το κρασί” …

Τα τραγούδια θα είναι μπαλάντες και λαϊκά, το ύφος μου δηλαδή,

Δήμος Μούτσης.

 
====================

Περιμένουμε τά τραγούδια κ. Μούτση ..και ο καλλιτεχνης που υπονοείτε είναι καλά.....ευτυχώς !