Συγκεντρώσαμε σήμερα και σάς παραθέτουμε συμπληρωματικές πληροφορίες για τό Ελληνικό τραγούδι τής δεκαετίας του 70, οταν αρχισε να διαφοροποείται από τό μέχρι τότε "τραγούδι" που το χώριζαν σε "ελαφρο" και "λαικό"...

Ενα είδος τραγουδιού πιό νεανικό, λίγο "rock" κατά τά πρότυπα του διεθνούς τραγουδιού, περίσσότερο "pop" σάν ακουσμα...

Σημαντική εκπρόσωπος αυτού του τραγουδιού μιά κατ εξοχήν rock παρουσία - αν κρίνουμε από τόν τρόπο που ζούσε και που ζεί μέχρι σήμερα.....η κ. Δέσποινα Γλέζου (γιά ενα φεγγάρι POLL -  NOSTRADAMOS - αλλά κυρίως solo performer μέχρι σήμερα, μέ τήν ηλεκτρική κιθάρα της τύπου Joan Jett, διάθεση rock καί στίχο Ελληνικό....

Ζωή περιπετειώδης και αντισυμβατική, από τήν εφηβεία της αλλά και μέχρι σήμερα 42 χρόια μετά...

Πρίν τό βιογραφικό τής Δέσποινας ας δούμε τί γράφει γι αυτήν ο Φώντας ΤΡΟΥΣΣΑΣ στό  ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ,  γιά τήν περίοδο πρίν τό 1970 κυρίως :

ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ / VINYLMINE

Η Δέσποινα Γλέζου ξεκίνησε από τις μπουάτ και τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε – κατ’ ουσίαν τα τρία πρώτα 45άρια της – ήταν νεοκυματικά, παρά τις rock ή κάπως rock ενορχηστρώσεις. Αναφέρομαι στα: «Ποιος ξέρει/ Είναι απέραντη η γη» [Zodiac ZS 8140, 1968], «Ο νερόμυλος/ Η Μαργκώ» [Zodiac ZS 8157, 1969], «Το ζευγαράκι/ Στης νύχτας απόψε τα πράσινα νερά» [Zodiac ZS 8164, 1969]. Τα δύο πρώτα ήταν συνθέσεις του αδελφού της Γιάννη Γλέζου και δεν έλεγαν πολλά πράγματα. Στίχοι… νεοκυματικοί (των Γιάννη Κιούρκα και Γιάννη Γλέζου αντιστοίχως) και κάτι σαν rock στην ορχήστρα, την ευθύνη της οποίας είχε ο Γλέζος. Το δεύτερο 45άρι ήταν καλύτερο. Ο «Νερόμυλος» του Γιάννη Γκούμα είναι καλό τραγούδι και το rock break (με ηλεκτρική κιθάρα και hammond) κάτι λέει (την ορχήστρα διηύθυνε ο Γιώργος Κοντογιώργος), ενώ κι η «Μαργκώ» (όχι «Μάργκω», όπως διαβάζω στα credits) δεν είναι για πέταμα (κλασικό «νέο κύμα»). Η Γλέζου, πάντως, δεν είχε ακούσει ακόμη Janis Joplin… Στο τρίτο δισκάκι η Δέσποινα Γλέζου δοκιμάζει να γράψει μόνη της τραγούδια. Τα καταφέρνει. Ενώ και η φωνή της ξεφεύγει από το… νεοκυματικόν άχαρο, πιάνοντας κάτι από την pop αφέλεια της περιόδου (μου θυμίζει τη Μαρίνα). Αν και, προσωπικώς, νομίζω πως η μεγάλη της επιρροή είναι ο Ρωμανός. Πάντως, και τα δύο τραγούδια της, «Το ζευγαράκι» και το «Στης νύχτας απόψε τα πράσινα νερά» είναι καλά. Την περίοδο 1969-70, όταν το πράγμα στη σκηνή άρχισε κάπως να χοντραίνει, η Γλέζου μπλέκει με το rock και εμφανίζεται με το Σαββόπουλο στο Ροντέο. Ήταν η εποχή που συνεργάζεται και με το Γιώργο Ρωμανό, ο οποίος τις δίνει το καλύτερό της τραγούδι μέχρι τότε, το «Θα γίνη έκλειψις ηλίου» (σε στίχους Δημήτρη Ιατρόπουλου), το οποίο ζευγαρώθηκε με το «Ο Φίλιππος, ο Αλέκος και η Λόλα», για να κυκλοφορήσουν, αμφότερα, σε 45άρι από την Zodiac [ZS 8190], το 1970. Στην «έκλειψη» ο Ρωμανός έχει κάνει σωστή δουλειά (το τραγούδι εντάσσεται στο κλίμα τού «Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα»), αλλά η Γλέζου δεν πείθει ως ερμηνεύτρια.

Εδώ με τούς POLL

Το φθινόπωρο του '71 τη βρίσκει στο Κύτταρο όπου συμμετέχει στην ηχογράφηση του «Ζωντανοί στο Κύτταρο» [Zodiac SYZP 88023] με δύο δικά της καλά τραγούδια, τα «Αποσμητικά» και «Τα επίκαιρα» (ιδίως αυτό) σε στίχους Δέσποινας Τριανταφύλλου. Η Γλέζου, που έχει ακούσει πλέον Joplin, βρίσκει ερμηνευτικό προφίλ, βοηθούμενη βεβαίως και από την μπάντα συνοδείας (Άρης Τασούλης όργανο, Βασίλης Ρούσης μπάσο, Άκης Σημηριώτης ντραμς).
Κάποια στιγμή, μέσα στο ’72 οι Poll, που είχαν φτιάξει ήδη όνομα στη σκηνή, αποτελούν βασική ατραξιόν στο club Ελατήριον (Χέυδεν και Αριστοτέλους), σ’ ένα πρόγραμμα το οποίο είχε επιμεληθεί ο Γεράσιμος Λαβράνος (είναι ο «Γεράσιμος Ντο Ρε Μι» στο κόμικ του δεύτερου LP τους). Συμμετείχαν ακόμη ο Γιάννης Κιουρκτσόγλου, η Δέσποινα Γλέζου και τα Ανάκαρα. (Γλέζου, Ουίλιαμς, Λογαρίδης, Τουρνάς, Παπαϊωάννου - Poll)
Προφανώς από ’κει η Γλέζου τακιμιάζει με τους Poll και γίνεται το πέμπτο μέλος τους. Δεν είμαι σίγουρος αν έγραψε κάτι μαζί τους – πιθανώς ν' ακούγεται στο 45άρι "Η γενειά μας/ Αετοί" από την άνοιξη του '72 (στα chorus vocals).

Το επόμενο βήμα λέγεται… Νοστράδαμος. Στο γκρουπ μπαίνει τον Αύγουστο του ’72 με σκοπό να τους συνοδεύσει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εκείνης της χρονιάς. Εν τέλει, θα μείνει μαζί τους 3 χρόνια ηχογραφώντας LP και singles. Στο «Η Δέσποινα Γλέζου στη Λύρα» ακούγεται το «Του χωριού το πανηγύρι», ως… «Πανηγύρι του χωριού», βγαλμένο από κάποιο μεταγενέστερο δίσκο της (ίσως από το «Επιμένω Ελληνικά» – ας το τσεκάρει κάποιος). (Ψαριανός, Μπονάτσος, Γλέζου - από την "Καινούργια Μέρα")
Το 1975 καταγράφονται οι τελευταίες παρουσίες της Δέσποινας Γλέζου, λίγο πριν αναχωρήσει για το εξωτερικό. Εμφανίζεται στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι του Νίκου Λύρα «Κυριακή», στην ίδια διοργάνωση που ακούγονται ο «Κάιν» της Εύης Ρουμελιώτη με τον Βλάσση Μπονάτσο και ο «Παλιάτσος» του Στέλιου Φωτιάδη με τον Δημήτρη Ψαριανό (η πληροφορία από το blog του Λευτέρη Κογκαλίδη). Τα δύο τελευταία, μαζί με άλλα 9 κομμάτια, θα συμπεριληφθούν στο LP του Στέλιου Φωτιάδη «Καινούργια Μέρα» [Lyra 3281, 1975]. Τέσσερα τραγούδια απ’ αυτό το δίσκο, το «Θα τραγουδάω», η «Ζωή», το «Μα πως φοβάμαι (Χιλιάδες πράξεις)» και το «Εσύ που μιλάς» ακούγονται στο 2CD της Lyra. Τo «Θα τραγουδάω» – που δεν αποκλείεται να το δείτε σε καμία funky συλλογή από την Αμερική… – είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Φωτιάδη. Όπως και το «Χιλιάδες πράξεις», που το θυμάμαι, πιτσιρικάς, απ' το ραδιόφωνο.
Εκείνη την εποχή (1975), η Δέσποινα Γλέζου δίνει ακόμη δύο τραγούδια στις 45 στροφές, τη «Χοντροκέφαλη» και «Το ντέφι μου» (και τα δύο των Ψαριανού - Ιατρόπουλου). Το δεύτερο είναι blues(!) και είναι αρκετά καλό, παρά τα κάπως ξεκάρφωτα γεμίσματα από φλάουτο. Αμφότερα στο 2CD.
Εδώ, κανονικά, θα έπρεπε να κλείνει η ιστορία. Και γιατί έχει οριστικοποιηθεί ένας κύκλος δράσης, και γιατί όλο το υπόλοιπο «κομμάτι» δεν αφορά στη... Δέσποινα Γλέζου στη Lyra. Εννοώ πως τα δύο CD γεμίζουν με θέματα από το άλμπουμ που ηχογράφησε η τραγουδοποιός στα χρόνια του ’80, το «Επιμένω Ελληνικά» [Atlantis, 1986]? κάποια τα θυμάμαι, όπως το φερώνυμο και το αυτοβιογραφικό «Είμαι ροκ εν ρολ», από το ραδιόφωνο.
Αναρτήθηκε από ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ/ PHONTAS TROUSSAS

Εδώ μέ τόν Δ.Ψαριανό καί τόν Βλάσση Μπονάτσο

Η Δέσποινα Γλέζου γεννήθηκε στην Αθήνα .

Γόνος ανάμειξης δύο μεγάλων πνευματικών τζακιών, των Γλέζων (από τον πατέρα της Βασίλη) και των Ριτσαίων (από τη μητέρα της Λούλα, αδελφή του ποιητή Γιάννη Ρίτσου), πέρασε στον καλλιτεχνικό και πνευματικό χώρο τελείως φυσικά, γιατί ήταν το άμεσο περιβάλλον της.

Τελειώνοντας το Λύκειο Τυχοπούλου μπαίνει σαν ταλέντο, χωρίς εξετάσεις, στη Δραματική Σχολή του... Πέλλου Κατσέλη και δύο μήνες πριν από το τέλος της τριετούς φοίτησής της εμπλέκεται (ως κύρια τραγουδίστρια) με το ήδη υπάρχον ποπ γκρουπ «ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ», που η παρουσία της οδηγεί στη δόξα.

Μοναδική γυναικεία ροκ-εντ-ρολ φυσιογνωμία στον ελληνικό χώρο, υπήρξε σφραγίδα της μουσικής δεκαετίας του '70. Με πέντε δίσκους LP στο ενεργητικό της και δεκαέξι χρόνια στις σχολές χορού Παπαρίζου και Ραλλούς Μάνου, τελειοποιημένη σε μουσικές και θεατρικές σπουδές, πάνω στον κολοφώνα της δόξας της, διάσημη, περιζήτητη και πλούσια από τις οικονομικές απολαβές των δίσκων και των παρουσιών της με το γκρουπ, εν μία νυκτί παρατάει όλο το σκηνικό της ζωής της, το διαγράφει, το αποποιείται και εξαφανίζεται μ' ένα μικρό σακ βουαγιάζ, αφού πρώτα έχει χαρίσει στους φίλους της όλα τα κινητά υπάρχοντά της.

Ετσι από το 1976 και μετά, με βάση παραμονής της την Αγγλία, ξεκινάει να ταξιδεύει ανά τον κόσμο. Από το 1979 γράφει συστηματικά.

Ο πρώτος που είχε διαβλέψει την πολυμορφία του ταλέντου της ήταν ο Γιάννης Ρίτσος (θείος της), ο οποίος την παρότρυνε συνεχώς ν' αφοσιωθεί στο γράψιμο βιβλίων και μουσικής, αποτρέποντάς τη να δουλεύει σε σκηνή ή παλκοσένικο, έστω κι αν αυτό της χρειαζόταν για επιβίωση από μια στιγμή και μετά.

Τον Ιανουάριο του 1980 έρχεται στην Ελλάδα με μοναδική αποσκευή της το χειρόγραφο του πρώτου της βιβλίου Ραβασάκι στον Αδάμ. Το πάει κατευθείαν στον Ρίτσο κι εκείνος έκτοτε δε σταμάτησε να αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με την ανιψιά του Δέσποινα μέχρι το θάνατό του.

Τον κατείχε αγωνία μήπως η Δέσποινα παραβλέψει την πνευματική της φλόγα και παρασυρθεί από το ροκ-εντ-ρολ τρόπο που ζούσε, αλωνίζοντας τον κόσμο, αν και κατά βάθος τη θαύμαζε γι' αυτή τη λεβεντιά να μπορεί να εγκαταλείπει και να μεταμορφώνει τα σκηνικά της ζωής της. Στα τέλη του 1980 η Δέσποινα αποφασίζει να εκδώσει τούτο το βιβλίο (από τα δύο που είχε έτοιμα), το οποίο έχει ήδη μεταφραστεί στα αγγλικά.

Ο Ρίτσος για πρώτη φορά κι αυθόρμητα γράφει τον πρόλογο, κάτι που είχε αρνηθεί συστηματικά σε διάσημους φίλους του συγγραφείς.

Η Δέσποινα Γλέζου αναβάλλει και πάλι την έκδοσή του, μέχρι να μπορέσει η ίδια να τελειώσει τις περιοδείες της, που κράτησαν άλλα δέκα χρόνια. Από το 1990 ζει τον περισσότερο καιρό στο κτήμα της στη Νάξο, όπου εκεί συγκέντρωσε όλη την πνευματική και μουσική της καταγραφή ταξινομώντας τη.

Εγκατεστημένη πλεόν ξανά στην Ελλάδα, ξεκινά πρώτα με την επιμέλεια της έκδοσης των γραμμάτων του Ρίτσου προς τη μητέρα της Λούλα, το Γλυκειά μου Λούλα -που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη-, συνεχίζοντας με όλες τις συγγραφικές και μουσικές εργασίες που περιλαμβάνουν δύο βιβλία βιογραφικού μυθιστορήματος, μία μελέτη συγγραφέων και φιλοσόφων, ένα μυθιστόρημα, ένα θεατρικό έργο, ένα σενάριο βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Λούλας, τρία συμφωνικά μουσικά έργα κ.λπ.

Παρ' όλες τις παροτρύνσεις του κύκλου της να εκδώσει πρώτα τα βιογραφικά έργα ή τα μυθιστορήματα, εκείνη ακολουθεί πάντα μόνο ό,τι η ψυχή της δίνει προτεραιότητα.

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΤΣΙΔΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ