Κάτια Δανδουλάκη – μια συνέντευξη στον Γιώργο Ρούσσο

Δανδουλάκη . Καλημέρα και σε σας, καλώς σας βρήκα !

Ρ. Χαίρομαι πολύ πού συναντιόμαστε.

Δ. και εγώ το ίδιο…

Ρ. και σκέφτομαι πολλές  φορές ότι αυτή η ζωή είναι ένας κύκλος τελικά, πώς να το φανταστώ ότι σήμερα, τριάντα και βάλε χρόνια μετά, μιλώ μαζύ σας και σας γυρίζω τόσο πίσω, σε μια τόσο σημαντική δουλειά πού νομίζω ήταν η τελευταία της Κατερίνας και αν δεν κάνω λάθος η πρώτη δική σας..

Δ. Μα η ίδια η ζωή μας είναι μαγική και λατρεύω το Θέατρο για αυτόν το λόγο, γιατί μπορεί να κάνει την ζωή να φαίνεται σαν παραμύθι, με όλη την σκληρότητα του παραμυθιού και μ όλη την..γλύκα του παραμυθιού και πιστεύω ότι …ναι είμαστε κύκλοι πού περνάμε, ξανασυναντιόμαστε, ξαναπερνάμε και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι
υπάρχει πάντα μια μνήμη πίσω, πού κάποια στιγμή θα πέσουμε πάνω της ξανά και ξανά και ξανά…

Ρ. κ. Δανδουλάκη αγαπώ το θέατρο, έχω γαλουχηθεί μ αυτό λόγω των γονιών μου, ο πατέρας μας έβαζε τρείς φορές την εβδομάδα
το ραδιοφωνάκι στον διάδρομο για να μπορούμε να ακούμε τά θέατρα της Κυριακής, της Τετάρτης και της Εβδομάδας του ΕΙΡ και της ΥΕΝΕΔ …εκείνο πού αδυνατώ να κατανοήσω είναι το πώς μπορεί κάποιος νάνε πάνω στην σκηνή « έτσι » και κάτω από την σκηνή να είναι « αλλιώς ».. μπορώ άραγε να πώ πώς γνωρίζω καλά την προσωπικότητα ενός ηθοποιού επειδή τον παρακολουθώ ανελλιπώς σε κάθε του ρόλο; Δε νομίζω…

Δ. Μπορεί να μην τον ξέρετε σαν προσωπικότητα, μπορείτε όμως να καταλάβετε το μέγεθος της ψυχής του και την ποιότητά  του , την ποίηση πού κρύβει ή που δεν έχει μέσα του..Εμαθα πια, μού πήρε δε αρκετά χρόνια να μπορώ να καταλαβαίνω αλλά εγώ είμαι μέσα στο Επάγγελμα κι έτσι δεν είναι το ίδιο, έμαθα λοιπόν να καταλαβαίνω ακόμα και τον χαρακτήρα από τον τρόπο πού παίζει ο καθένας και, πιστέψτε με, για έναν άνθρωπο του επαγγέλματος είναι πολύ εύκολο να καταλάβεις τον θρασύ, τον ματαιόδοξο, τον κούφιο, τον ευαίσθητο,αυτόν πού το παίξιμο για εκείνον είναι θέμα επιβίωσης, ζωής, έκφρασης και μπορείς να καταλάβεις και τον επηρμένο η τον ανόητο..δέν μού χρειάζονται πάνω από 5 λεπτά  να τον δω στην τηλεόραση ή στο Θέατρο για να καταλάβω…ο τρόπος του παιξίματος αντανακλά απολύτως την Προσωπικότητα μας..

βάζω στο πικ απ τον δίσκο του Σταυριανού « καθαρός ουρανός » οπου πρίν χρόνια είχε πή μια παρλάτα την « επιστροφή στο Ρεθυμνο» Ακούει με εκπληξη την φωνή της..

Ρ. Υπήρξατε και στο βινύλιο κ. Δανδουλάκη…αλήθεια πόσα χρόνια έχετε να ακούσετε αυτήν την παρλάτα του Γιώργου Σταυριανού;

Δ. Την ακούω, το πιστεύετε κάθε φορά πού έρχομαι στην Θεσσαλονίκη, στις εκπομπές πού κάνω ; Στην Αθήνα δεν προλαβαίνω να ακούσω πολύ ραδιόφωνο…

Ρ. Ε χω την αίσθηση  κι αυτό το έχω αποκομίσει από έργα πού παίζονται πολύ καιρό, μια ολόκληρη σαιζόν ότι από ένα σημείο και έπειτα  αυτό πού λέγεται καλοκουρδισμένη παράσταση και πού χρειάστηκαν ωρών πρόβες για να επιτευχθεί, γίνεται μπούμερανγκ,
Μπαίνει στην μέση ο παράγων « τεχνική » αναπτύσσονται οι..μανιέρες , είναι μια παγίδα, συμβαίνει αυτό;

Δ. Όλο το παιγνίδι  το σκληρό του θεάτρου είναι αυτό, να μπορείς να αναπαράγεις σαν να πρόκειται για σήμερα , για τώρα, αυτήν την ιστορία πού πρέπει να την επαναλάβεις 250 με 300 φορές ! πιστέψτε με δεν είναι εύκολο καθόλου, είναι πάρα πολύ κουραστικό, είναι η προσωπική δουλειά του καθενός μας πόσο αντιστέκεται σ αυτόν τον αγώνα και έχετε απόλυτο δίκαιο, μπορείτε να δείτε μαραζωμένες παραστάσεις, μανιέρας και μηχανικές πού ναι μέν είναι ανθρώπινο,
δεν είναι όμως θεμιτό, όταν θέλεις να δώσεις την ψυχή σου  στο θέατρο! Έχετε δίκαιο !

Ρ. Σας έχει τύχει ποτέ να δείτε η ν ακούσετε μια κριτική πού να σας προβλημάτισε;

Δ. Ποτέ από μικρή δεν έδωσα σημασία στην κριτική παραπάνω από όσο πρέπει δηλαδή είτε έπαιρνα  κακές κριτικές είτε καλές, στην καλή κριτική δεν πανηγύριζα, στην κακή κριτική έψαχνα να δω πού σφάλλω, που είναι το δεκανίκι μου, πού χρειάζεται κάτι να καλυτερεύσω… τώρα αν με διέγραφε εντελώς και κακόπιστα, πάλι δεν έδινα σημασία, ουδέποτε ασχολήθηκαν πέρα από την ουσία με τις κριτικές, πιστεύω ότι  π ρ έ π ε ι  να υπάρχουν..τώρα βέβαια αν ρωτήσεις πέντε γνώμες για κάποιο έργο που ανέβασες, ακούς πέντε διαφορετικές απόψεις, όποτε…πάμε παρακάτω !

Ρ. Ταλέντο κ. Δανδουλάκη, κι επιτρέψτε μου να γίνω λίγο κυνικός... χάρισμα  a priori σταλμένο άνωθεν πού γίνεται και επάγγελμα ;

Δ. Είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή, μού πήρε πάρα πολλά χρόνια για να μπορέσω να το ερμηνεύσω και να το συνθέσω  στο μυαλό μου , νομίζω ότι είναι μια έφεση πού έχεις είτε από μικρός  είτε στα μεγαλύτερα σου χρόνια και από κει και πέρα  είναι συνδυασμός τόσων πολλών πραγμάτων, Παιδείας,  Καλλιέργειας, Δουλειάς, Εξυπνάδας, Ευστροφίας , Ευαισθησίας, Χαρακτήρα… δηλαδή να μπορείς να επιμένεις και να μη χάνεις τον στόχο σου και να υπομένεις, να υπάγεσαι σ ένα σύνολο ή να ηγείσαι ενός συνόλου, είναι τόσα πολλά πράγματα αλλά κυρίως δουλειά δουλειά δουλειά, μεγάλες αντοχές και αίμα !

Ρ. τά τελευταία 20 χρόνια έχετε δικό σας Θέατρο, ένα υπέροχο δε, κάνετε δικές σας Παραγωγές, δικούς σας θιάσους, ωστόσο δεν θα έλεγε κανείς ότι είστε στυγνή Επιχειρηματίας…

Δ. Θα ευχόμουνα να μην είχα γίνει Επιχειρηματίας, και να είχα την ελευθερία επιλογής  χωρίς να μπαίνω σ αυτήν την τεράστια διαδικασία πού μου είναι ακραία απωθητική και πού την κάνω πάρα πολύ καλά από την άποψη επιλογής προσώπων, έργων , συνεργατών και συντελεστών ,αλλά δέν την κάνω καλά αν με  κοιτάξετε αντικειμενικά και με βάλετε απέναντι σας και με ρωτήσετε ..είστε καλή Επιχειρηματίας; Θα σας πώ όχι γιατί επειδή η ποιότητα είναι το πάν για μένα, την πληρώνω με αίμα και με πληρώνει με αίμα και νομίζω ότι ένας καλός Επιχειρηματίας ξέρει  τουλάχιστον να προφυλάσσεται απ αυτό… Εγώ επειδή είμαι συγκεντρωτική και θέλω να παίρνω αποφάσεις μόνη μου και για όλα ναχω γνώμη, αισθανόμουνα μεγάλη ανασφάλεια να..περιμένω τις προτάσεις  του ενός και του άλλου και να επιλέγω, νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να διαγράψω μια πορεία όπως την είχα στο μυαλό μου, όχι πώς τώρα κάνω αυτό πού θέλω, τώρα είναι που έχω τούς περισσότερους περιορισμούς γιατί τά οικονομικά άγχη περιορίζουν πάρα πολύ , πάρα πολλά πράγματα, υπάρχουν έργα που θαθελα να ανεβάσω αλλά μου είναι απαγορευτικά, πού είναι πολυπρόσωπα…( την διακόπτω…)

Ρ. Τώρα πού σας βλέπω πιστεύω ότι θα σας ταίριαζε πολύ ο ρόλος της Κατερίνας  στην στρίγκλα πού έγινε αρνάκι….( με διακόπτει )

Δ. Ναι ναι είναι ένα έργο ένας ρόλος πού θαθελα πάρα πολύ να παίξω, δεν κάνεις λάθος, είναι από τά πράγματα πού έχω λατρέψει, αλλά είναι μια παραγωγή Εθνικού Θεάτρου αυτή, είναι έργο πολυπρόσωπο, δεν μπορεί να ανεβεί από μια ιδιωτική επιχείρηση , άσε πού έχω κουραστεί πολύ, δυστυχώς !

Ρ. Προέρχεστε από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, τι σημαίνει για σας αυτή η..καταγωγή  και τι νοιώθετε να σας χωρίζει από κείνη την θητεία…

Δ. Η καταγωγή αυτή είναι ο μεγαλύτερος πλούτος πού κουβαλάω μέσα μου, όλο το ήθος πού έχω αποκτήσει για το Θέατρο και πού έχει φυτευτεί μέσα μου από το Θέατρο Τέχνης και τους δασκάλους μου, τον Λαζάνη, τον Καμπανέλλη, τον Πλωρίτη ε.. αυτοί με φώτισαν στα πρώτα μου βήματα και μέχρι τώρα αυτοί με φωτίζουνε…! Βέβαια πήρα πράγματα και από την σχολή στο Λονδίνο, ασκήσεις ανοίγματος φωνής, θεωρία πολλή, η ουσία όμως υπάρχει στον Κουν .. Τώρα τι με χωρίζει  πού με ρωτάτε, με χωρίζουν αντιφάσεις, χρόνια δημιουργικά, πολλά όνειρα , πολλά χρόνια ακούραστης δουλειάς,
πολλές απογοητεύσεις επίσης, αλλά και πολλές χαρές , μια λαχτάρα για το Θέατρο πού υπάρχει και πού ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει
στεναχωριέμαι δε  μήπως υπάρξει η στιγμή πού δεν θα υπάρχει πια…

Ρούσσος - de profundis

Με το έργο των Ρήγα - Αποστόλου, "Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας" και με τον Γιώργο Μαρίνο και όλο τον θίασο η Κάτια Δανδουλάκη φτάνει στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Αριστοτέλειο.

Ρ. Χρόνια τώρα δίνετε το παρόν με έργα κλασσικά, σύγχρονα, ενίοτε πρωτοποριακά, έχετε κάνει κινηματογράφο, έχετε κάνει τηλεόραση… από την Βαγγελή του σινεμά μέχρι την συνεργασία σας σήμερα …τι άλλο ονειρεύεστε ;

Δ. Να σας πώ τι ονειρεύομαι, ονειρεύομαι να ανοίγω τον εαυτό μου σε όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες, πράγματα που δεν μπορώ να κάνω εύκολα, ονειρεύομαι να ψάχνω και να βρίσκω την Ποίηση πίσω από τις λέξεις των κειμένων… ξέρετε για μένα το Θέατρο είναι ψυχοθεραπεία, δεν χρειάστηκα ποτέ ψυχολόγο γιατί είχα το θέατρο  πού ήταν ο τρόπος έκφρασης μου, θα ευχόμουν… να μου ήτανε πιο εύκολος ποιο οικείος ένας άλλος τρόπος έκφρασης πιο μοναχικός, να έγραφα, να ήμουνα εγώ και το χαρτί και το μολύβι μου να έκανα μια άλλη δουλειά για να μην είμαι υποχρεωμένη να συναλλάσσομαι με τόσο πολλούς ανθρώπους γιατί είναι δύσκολο αυτό αλλά δεν διαλέγουμε τά πάντα μόνοι μας…

Ρ. Όλα αυτά τά χρόνια είχατε συνοδοιπόρο στην ζωή και την Τέχνη τον Μάριο Πλωρίτη, έναν μύθο πού εμείς τον γνωρίσαμε μόνο από τά γραπτά του, τά άρθρα του, από τις μεταφράσεις... πείτε μας για αυτόν τον γοητευτικό διανοητή...

Δ. (μένει για λίγο σιωπηλή και νοιώθει λίγο άβολα) Μού φαίνεται λίγο άχαρο να μιλάει κανείς για μια τέτοια προσωπικότητα σαν τον Μάριο τον Πλωρίτη, από την ιδιωτική πλευρά… ξέρετε γιατί είναι περίεργο να ακούει κανείς να μιλάει κάποιος για τον σύντροφο, της ζωής του και ναχει να πει μόνο μεγάλα και καλά μόνο σπουδαία και ουσιαστικά πράγματα , μοιάζει λίγο ψεύτικο κι αυτό με ενοχλεί !
Είναι ένα μέγεθος τεράστιο ψυχής και η ποιότητα αυτή , το υλικό πού έχει φτιαχτεί αυτή η ψυχή είναι τόσο ιδιαίτερο και τόσο η καρδιά είναι μεγάλη πού αυτή η προσωπικότητα πού έχει βγει προς τά έξω είναι ακριβώς αυτό πού είναι και στην καθημερινή της ζωή…

Ο Μάριος Πλωρίτης υπήρξε ένας ανθρωπος με  μια μεγάλη καρδιά και ξέρετε κάτι, εάν ο πλούτος των γνώσεων δεν συνδυάζεται με το μέγεθος της ψυχής δεν μου λέει πράγματα , δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι ουσιαστικά μορφωμένοι πού όταν τους γνωρίσεις σαν χαρακτήρες  απογοητεύεσαι…. ο συγκεκριμένος ανθρωπος ( ο Πλωρίτης) για μένα ήταν το όνειρο της ζωής μου, το σύμβολο της ζωής μου , το φως  πού φώτισε την ζωή μου, πού ούτε μια στιγμή στην κοινή μας ζωή δεν είδα αυτό το μέγεθος να μικραίνει και θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό … Στον Μάριο Πλωρίτη χρωστάω το ότι μπορώ να αισθάνομαι δημιουργική  και στην καθημερινή μου ζωή  και του είμαι ευγνώμων…

Ρ. Ήθελα να σας ευχαριστήσω…( με διακόπτει)

Δ. Εγώ σας ευχαριστώ, ήταν μεγάλη μου χαρά και απόλαυση

Ρ. γεια χαρά  !

Δ. Στο καλό!