Ενα έξοχο κείμενο του Θανάση Πλαταμώνα, γιά το www.deprofundis.gr

Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις..
(για τον Διονύση Σαββόπουλο)

Α. Η δήλωση

«Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος ο Ρασούλης.
Δεν ξέρω πόσοι έμειναν γύρω του ως το τέλος.
Άλλωστε βρέθηκε νεκρός μετά από μέρες…
Τώρα ποιον να συλλυπηθώ.. Συλλυπητήρια σε όλους μας.»

Διονύσης Σαββόπουλος

Β. Ο θεός των θεών

1. Έχουμε αποκωδικοποιήσει την μακάβρια ειρωνεία από επαρχιώτισσες χήρες,
που η εμπειρική μελέτη του θανάτου τις οδήγησε στη συμφιλίωση μαζί του,
με την προϋπόθεση να πεθάνουν τελευταίες απ’ τη γενιά τους, αφού βέβαια
πεθάνουν κι όλοι οι οχτροί τους, των οποίων όμως ο κατάλογος συνεχώς
ανανεώνεται.

2. Έχουμε καταγράψει μειονεκτικούς άνδρες που νομίζουν ότι η λύτρωση
τους είναι ο αφανισμός όλων των ανταγωνιστών τους, μόνο που πολλές φορές
οι ανταγωνιστές είναι πνευματικά τους δημιουργήματα.

3. Δεν αντιμαχόμαστε πομπώδεις μικροαστούς που ταύτισαν την έκφραση
με την τυποποιημένη παντομίμα ενώ εξαντλούν τα αποθέματα δημοσιότητάς τους 
αποθεώνοντας το φόβο λες και ο φόβος δεν είναι ο θεός των θεών.

4. Είχαμε λάβει μικρούληδες (στην περίοδο της χούντας) συχνά το μήνυμα
«πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» και δεν χρειαζόμαστε περαιτέρω διευκρινήσεις.

5. Και συμπτωματικά έρχεται συχνά στο μυαλό μας η φράση του Διογένη
«Πραγματικά ελεύθερος είναι αυτός που δεν έχει ανάγκη κανέναν».

Γ. Φονιάδες νεκρών

Κι όμως υπάρχουν λόγια που μπορούν να τεντώσουν ακόμη κι αυτήν την
ξεχειλωμένη ελαστικότητά μας.

Γιατί δεν είναι τόσο αποκρουστικοί οι τυμβωρύχοι που ξεριζώνουν
τα χρυσά δόντια ενός νεκρού.

Αποκρουστικότεροι και πραγματικά επικίνδυνοι είναι όσοι προσπαθούν
να σκοτώσουν ένα νεκρό, επειδή δεν ανέχονται την μνήμη του.

Και χρησιμοποιούν τις πιο ανατριχιαστικές όσο και ανόητες φαντασιώσεις
του ανθρώπου για τη στιγμή του θανάτου, τόσο εύκολα, όσο νωρίτερα ή
αργότερα θα εκθειάσουν την μοναχικότητα και τα ευεργετήματά της.

Αυτή η έλλειψη σεμνότητας, ανεκτικότητας και τελικά αυτοπεποίθησης
είναι σ’ αυτήν την περίπτωση παιδί της ακατανόητης λατρείας στην ιδέα της
υστεροφημίας που προφανώς για τους ασθενείς του είδους, έχει μια
ιεραρχία για την οποία διαμάχονται.

Δ. Το κατοικίδιο

Καταλαβαίνουμε το ανθρώπινο άγχος του τραγουδοποιού Διονύση Σαββόπουλου.

Διεκδικεί καλή θέση στην ιεραρχία των αντιφατικών.

Μα την έχει!! Ξεκίνησε αντιεξουσιαστής και θα καταλήξει κατοικίδιο της εξουσίας.

Ανδρώθηκε οργισμένος επιθετικός, εξελίχθηκε σε αμυντικός μέσος και τελικά
σωσίβιο του μέσου όρου.

Κάτι που κατά τη γνώμη του δεν έκανε ο Μανώλης.

Κι επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα και ουδέποτε το αντίθετο, η μνήμη του
Μανώλη τον αναστατώνει με πολλούς αντιφατικούς τρόπους, και το χειρότερο..
ο απλός θάνατος του κατατροπώνει τις οικογενειακές και χριστιανικές
τελετουργίες του.

Ε. Η ευχή

Ελπίζω για μένα, για τον Διονύση αλλά και για κάθε άνθρωπο να πεθάνει μόνος του.
Έτσι δεν θα τον συνοδεύουν οι Ερινύες του....

Θανάσης Πλαταμώνας