Αλκηστις Πρωτοψάλτη – Συνέντευξη στον Γιώργο Ρούσσο

Ήρθε στο ραντεβού ακριβώς στην ώρα της, ντυμένη αγορίστικα όπως πάντα, χαμογελαστή όπως πάντα, γεμάτη θετική ενέργεια, όπως πάντα, όλα αυτά τά χρόνια , 15 σχεδόν πού συναντιόμαστε για να μαθαίνουμε τά νέα της, γιατί δεν πρόκειται για συνεντεύξεις αλλά για κουβέντες « από καρδιάς » όπως της αρέσει να λέει πάντα…!

Ρ. καλώς την! Καλώς όρισες στην Θεσσαλονίκη !

Π. Καλώς σας βρήκα!

Ρ. 1974 – 2006 Πώς γίνεται, πώς μπορεί να είναι κανείς τόσα χρόνια στην πρώτη γραμμή, πώς αντέχεις αυτήν την πρωτιά, πόσα έχεις δώσει από την δική σου ζωή για αυτήν την ωραία κατά τα άλλα πρωτιά  Άλκηστη; Υπάρχει ένας μπούσουλας, κάποιο σχέδιο;

Π. Όχι δεν υπάρχει ούτε σχέδιο ούτε μπούσουλας, νομίζω ότι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη γιά να μπορέσεις να αντέξεις και να φτάσεις να πραγματοποιήσεις τά όνειρά σου είναι η αγάπη, ο σεβασμός και ο έρωτας για αυτό πού ασχολείσαι και για μένα το Ελληνικό Τραγούδι είναι ένας άξονας πού πάνω του ισορροπούν  πάρα πολλές δραστηριότητες και από το 1974 μέχρι σήμερα παρ όλο ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια δηλώνω αθεράπευτα ερωτευμένη με την μουσική, χαίρομαι πού μεγαλώνω μέσα απ αυτήν και χαίρομαι πού μέσα σ αυτό το μεγάλο ταξίδι της ζωής έχω πολύ καλούς συνοδοιπόρους, φυσικά εννοώ τον κόσμο γιατί και στο καλύτερο θέατρο να παίξεις, με την καλλίτερη ακουστική και τά καλλίτερα μηχανήματα, αν δεν υπάρχει το κοινό από κάτω, είναι ένα τίποτα….

Ρ. Όλα αυτά ωραία και πιστευτά ιδιαίτερα από έναν άνθρωπο πού ξέρουμε ότι λέει αλήθειες και δεν λέει φανφάρες στα μικρόφωνα, πράγμα πού έχω μέσα στα χρόνια πού γνωριζόμαστε διαπιστώσει.. πες μου όμως..υπάρχει και η πεζή πλευρά αυτού του πολύ φωτισμένου επαγγέλματος !

Τά οικονομικά δηλαδή και τά συναφή όλα αυτά δηλαδή πού πρέπει να τα αναλάβει ο καλλιτέχνης, για να μπορέσει να παρουσιαστεί όπως πρέπει στον κόσμο ! Τάχεις αναλάβει αυτά ..μόνη σου…

Π. Από το ξεκίνημα, δηλαδή από το 1974 όπως πολύ σωστά είπες μέχρι και σήμερα βέβαια.. μεγαλώνοντας μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις όχι μόνο της δουλειάς αλλά  και οι απαιτήσεις από τον εαυτό σου.. υπάρχει μια πολύ όμορφη ανάγκη αυτή πού λέω για πολύ καλούς συνεργάτες πού ο καθένας από αυτούς να είναι στο πόστο του και να κάνει σωστά τη δουλεία του, δηλαδή ναχεις ένα γκρουπ καλών ηχητικών, έναν πολύ καλό φωτιστή, πρέπει να υπάρχει μια σωστή Παραγωγός, γενικά να υπάρχει ένα team ανθρώπων πού να ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους και φυσικά να ταιριάζουν και τά χνώτα με τον καλλιτέχνη τελικά να υπάρχει κοινό όνειρο και κοινός στόχος !

Ρ. Από τά τέλη της δεκαετίας του 80 Άλκηστη, φέρατε εσύ και η « παρέα »  κάτι καινούργιο στην Showbiz…φέρατε σκηνογράφο, φέρατε σκηνοθέτη και τι σκηνοθέτη ! Με δεδομένη την αξία του ρεπερτορίου σου νομίζεις ότι είναι απαραίτητο αυτό το στήσιμο της παράστασης χρειάζεται και παραμύθι…; Για να καταλάβεις..εγώ πιστεύω ότι πολύ καλώς πράττεις, ότι σήμερα ένα τέτοιο στήσιμο μίας παράστασης είναι ο τι καλλίτερο.. θέλω όμως εσύ να μου στηρίξεις αυτή σου την απόφαση πού μάλλον πετυχαίνει αφού ήδη βρίσκει μιμητές καλούς ή κακούς…

Π. Είναι απαραίτητο ένα στήσιμο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια,στήσιμο σ΄ένα παραμύθι πού δεν είναι… ροζ, αλλά κρύβει μέσα του , συγκίνηση,  έρωτα, πάθος πολλά συναισθήματα, κρύβει διαμαρτυρία, κρύβει γεγονότα πού τρέχουν στην σημερινή εποχή, κρύβει την πραγματικότητα της ζωής και ξετυλίγεται μέσα από εικόνες, κι όλα αυτά ξεκίνησαν το 1984 όταν έγινε η πρώτη αυτού του είδους μουσική παράσταση, με τον Ανδρέα Βουτσινά να σκηνοθετεί την Λεωφόρο Α…. από τότε το ποτάμι κύλησε, έγιναν πάρα πολλά, πέρασαν είκοσι τόσα χρόνια, με την ομάδα Βουτσινά-Νικολακοπουλου – Κραουνάκη…

Ρ. Νομίζω ότι η ομάδα αυτή ήταν η πρώτη πού τίμησε την Θεσσαλονίκη φτιάχνοντας εδώ ένα ολόκληρο  μουσικό στέκι…..

Π. ( τον διακόπτει) ναι ..τό Chorus ..μπήκαμε χειμώνα, το θυμάμαι ακόμα, μπήκαμε χειμώνα και βγήκαμε ..τον Μάιο (γελάει ανοιχτόκαρδα) εκατόν εβδομήντα οκτώ παραστάσεις..ητανε απίστευτο νούμερο…πολύ όμορφες νύχτες μεγάλες εμπειρίες, με κατάθεση ψυχής και.. μπήκε μια άνω τελεία, έγινε ένα μεγάλο διάλειμμα μέχρι πού έφτασε το ..Ηφαίστειο και όλα όσα γίνονται μέχρι σήμερα…

Ρ. Θα την ξαναδούμε εκείνη την παρέα γιατί κάτι τέτοιο …ανθίζομαι, κι ο κόσμος νομίζω….όχι μόνο στη σκηνή αλλά και στην δισκογραφία.. γιατί στην..ζωή αυτή η παρέα δεν σταμάτησε ποτέ…

Π. Φυσικά..(γελάει) η παρέα υπάρχει και διαρκεί  πολύ πιθανόν δε να ξαναβρεθεί στη σκηνή η δισκογραφικά

Με νέο αέρα, νέες ιδέες, νέα δημιουργία…

Ρ. Σε παρακολουθώ στη σκηνή όλα αυτά τά χρόνια, από τά χρόνια των γηπέδων, της τετραλογίας και της εργατικής συμφωνίας του Δήμου Μούτση, βλέπω λοιπόν ένα δυναμισμό στη σκηνή και στις συνεντεύξεις, ακούω κι αυτό το καλόκαρδο  και ηχηρό γέλιο μη πώ θορυβώδες, βλέπω έναν άνθρωπο ανοιχτόκαρδο κι ευγενικό.. έχεις ποτέ εκρήξεις θυμού; Γκρινιάζεις ;

Π. και γκρινιάζω και έχω εκρήξεις..απλώς δεν…τις βλέπετε  και καλλίτερα ( γελάει )είμαι ένας ανθρωπος πού ζω σ αυτή την ζωή, είμαι αρκετά νευρική και ευέξαπτη, αλλά είμαι και ειλικρινής, θυμώνω μπροστά στον άλλον δεν μ αρέσει να κρατάω και να τά βγάζω μια άλλη στιγμή και βέβαια μού περνάει και αμέσως, δεν κρατώ κακίες ..όπως τά μικρά παιδιά !

Ρ. Τριάντα χρόνια δισκογραφίας και καταπληκτικές συνεργασίες, να πώ ονόματα; Θα ξεχάσω κι ολας…Μούτσης, Αδριόπουλος, Σπανός, Κηλαηδόνης…( με διακόπτει ) Ξαρχάκος, Θεοδωράκης, Σαββόπουλος , Σπανουδάκης, Κραουνάκης, Bregovich, Aντύπας ( ΓΕΛΙΟ!) ... (συνεχίζω)  τι γεύση σου άφησαν αυτές οι συνεργασίες;

Π. Χαίρομαι πάρα πολύ για το παρελθόν αυτό, το θεωρώ πολύ τιμητικό για μένα πού ξεκίνησα 17 χρόνων  πού μέ εμπιστεύτηκαν τέτοια Ονόματα και μού κτίσανε μια εκπληκτική βάση για να μπορέσω να προχωρήσω…το μεγαλύτερο όπλο στην ιστορία ενός τραγουδιστή είναι τά τραγούδια πού λέει και το ζητούμενο είναι να παραμένουν

Και να παραμένει μια σταθερή αξία μέσα στον χρόνο…

Ρ. Θυμάμαι ένα κορίτσι με πολύ πυκνά κατσαρά μαλλιά, ένα δεκαεφτάχρονο αγοροκόριτσο να τραγουδά στα στάδια τραγούδια επικά και μετά..ξαφνικά  το 1984  ( με κοιτάζει πονηρά γιατί ξέρει τι θα πω) το 1984 λοιπόν ..ένας ..κύκνος, μια όμορφη γυναίκα  πού κυκλοφορεί και οπλοφορεί…

Π. Ένας σημαντικός δίσκος, μια πολύ μεγάλη σφραγίδα μέσα σ αυτήν την πορεία πού σήμερα μπορούμε να μιλάμε  για πολύ καλά τραγούδια πού θα έχουν ζωή πολύ μεγαλύτερη από την δική μας φέρνω ένα παράδειγμα το τραγούδι του Σταμάτη και της Λίνας « η σωτηρία της ψυχής »

Ρ. Πες μου τι ένοιωσες όταν τραγούδησες στο Ηρώδειο ξανά τους Προσανατολισμούς του Ηλία Αδριόπουλου σε Ποίηση Οδυσσέα Ελύτη ;

Π. για μένα ήτανε από τις ωραιότερες βραδιές της καριέρας μου, ήταν ένα όνειρο μου το οποίο πραγματοποιήθηκε με τις καλλίτερες συνθήκες, παίξαμε με την συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ  με την χορωδία του Κοντογεωργίου,  υπό την διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού, σ ένα Ηρώδειο  κατάμεστο με πεντέμισι χιλιάδες ανθρώπους και ένα φυσικό σκηνικό πού δεν θα το ξεχάσω ποτέ, κάτω από την Ακρόπολη  κι ένα φεγγάρι  όλοι μαζύ να τραγουδάμε «ο έρωτας στ Αρχιπέλαγος – Θα σε ξαναβρώ στους μπαχτσέδες» δεν νομίζω ότι θες περισσότερα πράγματα για να κοιμηθείς ευτυχισμένος…

Ρ. Ήθελα να ξέρω Άλκηστη, αυτούς τους ανθρώπους της προηγούμενης γενιάς πού συνεργάστηκες μαζύ τους τους  βλέπεις σήμερα, έχεις ευκαιρία να τους ρωτήσεις γιατί δεν είναι παρόντες σήμερα ενεργά γιατί δεν δίνουν τραγούδια…

Π. Αυτό είναι δύσκολο γιατί πολλές φορές φέρνεις τον άλλο σε δύσκολη θέση, οπότε είσαι ευγενής και  αφήνεις σε κείνους την πρωτοβουλία να σε πλησιάσουν ξανά αν επιθυμούν καινούργια συνεργασία ή απλώς κάνεις κάποια τηλέφωνα ή βρίσκεσαι  και προσπαθείς να πιαστείς από κάποιες κουβέντες για να καταλάβεις σε τι συναισθηματική στιγμή μπορεί να είναι ο άλλος…υπάρχουν άνθρωποι πού γράψανε ιστορία και έχουν αποτραβηχτεί είτε γιατί το θέλανε είτε γιατί πιθανόν να στέρεψε και το ταλέντο, υπάρχει κι αυτό, είτε γιατί δεν βρίσκουν ένα τρόπο έκφρασης που να μπορεί να σταθεί στη σημερινή εποχή… βέβαια μπορεί πάντα κάποιος από τους μεγάλους δημιουργούς μπορεί να κάνει ξαφνικά την έκπληξη με νέα

τραγούδια και να μείνουμε με ανοιχτό το στόμα !  

Ρ. Θεωρώ τιμή μου πού μού δίνεις αυτήν την συνέντευξη Άλκηστη!

Π. Και δική μου χαρά και τιμή, επίσης

Ρ. Μια καριέρα που ξεκινά στα χρόνια του 70, μέσα σε κοσμογονικές πολιτικοκοινωνικές αλλαγές, σε μια χώρα πού δεν κατάφερε μέχρι σήμερα, τριάντα και βάλε χρόνια μετά να αγαπήσει αυτά τά παιδιά, προ καιρού χιλιάδες ηλικιωμένοι ταλαιπωρήθηκαν και ακόμα ταλαιπωρούνται έξω από τις Τράπεζες, για να εισπράξουν την γλίσχρα σύνταξη των 400 500 Euro,  χθες νέa παιδιά χωρίς ελπίδα βγήκαν και τά έσπασαν όλa….

Π. τρομερό τρομερό (διαπιστώνει)

Ρ. τελικά αυτήν η χώρα Άλκηστη δεν αγαπά τά παιδιά της..

Π. Δεν αγαπάει τόσο τά παιδιά της η Ελλάδα δυστυχώς, βέβαια δεν φταίει η ίδια η Ελλάδα, φταίνε αυτοί εντός εισαγωγικών πού δημιουργούνε συνθήκες και καταστάσεις για να ταλαιπωρούν τον κόσμο και όχι μόνο αυτό…αν καθίσουμε να αναλύσουμε πόσοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται μέσα σ αυτή την ζωή ή πόσες ώρες χάνουμε από την πολύτιμη ζωή μας περιμένοντας μόνο σε ουρές για σύνταξη, στην τράπεζα, στην εφορεία σε λογαριασμούς, σε χαρτιά , να ανεβαίνεις ορόφους, να ξανακατεβαίνεις, να πηγαίνεις σε άλλο κτίριο, να ξαναγυρίζεις… είχα σκεφτεί παλιά τι ωραίο πού θα ήταν να υπήρχε μία τράπεζα χρόνου νά μπορεί ο καθένας να βάζει εκεί τον χρόνο πού χάνεται καί να τον παίρνει οποιαδήποτε άλλη στιγμή τον χρειαστεί….!

Ρ. αυτό είναι ουτοπία..μιά γλυκιά ουτοπία…

Π. ( γελάει ανοιχτόκαρδα) ναι..είναι γλυκιά..

Ρ. Πώς αισθάνεσαι πού σε λίγες ώρες θα ξαναεμφανιστείς μπροστά στο κοινό της Θεσσαλονίκης…

Α. Αισθάνομαι την ίδια αγωνία, την ίδια ένταση και την ίδια συγκίνηση  όπως και πριν από  τριάντα σχεδόν..χρόνια από το ξεκίνημά μου, αυτό το συναίσθημα της πρώτης βραδιάς και γενικά όταν πάει να ανοίξει η κουρτίνα, η κουΐντα,  δεν νομίζω ότι μπορεί ποτέ  κανείς να το βάλει στην άκρη και να πει ότι ξέρεις ‘ σήμερα αισθάνομαι σίγουρος, βγαίνω’ και πιστεύω ότι είναι και ένα σύμπτωμα πολύ καλό σ αυτόν πού λέγεται καλλιτέχνης ( η αγωνία, το τρακ δηλαδή) διότι αν δεν υπάρξει σε κάποια στιγμή στο μέλλον αυτό  το πράγμα, κάτι θα έχει χαλάσει, κάτι θα έχει αλλάξει.. Αυτή η γλυκιά αγωνία, η ταχυπαλμία,  το τρέμουλο το ελαφρό των ποδιών πιστεύω ότι είναι από τά ωραιότερα συμπτώματα πού μπορεί να έχει ένας τραγουδιστής, έχω πολύ μεγάλη χαρά πού θα ξαναβρεθώ στη σκηνή μετά από τόσο καιρό σε ένα χώρο πού αγαπώ (αναφέρει τον χώρο) πιστεύω ότι είναι από τά πιο όμορφα σημεία της πόλης όπου μπορεί πραγματικά κανείς να ξεδιπλώσει πολύ όμορφα την μουσική του, την εικόνα του, τον ήχο του, τά φώτα του…ένας ζεστός χώρος με μια αγκαλιά περίεργη όπου τά χίλια άτομα γίνονται πέντε κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη γιατί η επαφή, η συνομιλία από την σκηνή στην πλατεία και από τον εξώστη επίσης είναι ο τι πιο σημαντικό μπορεί να συμβεί στην ζωή ενός τραγουδιστή!

Ρ. Ταξίδια στο εξωτερικό Άλκηστη, και εμφανίσεις μπροστά σε ένα κοινό πού δεν είναι αμειγώς ξένο βέβαια, είναι όμως  σε ένα ποσοστό του ξένο κοινό…

Π. κυρίως ξένο κοινό είναι… το 95% είναι ξένοι!

Ρ. Σε έχουν αποκαλέσει « μια Ελληνίδα μούσα »

Π. η El pais ;

Ρ. Ναι και πες μου εντυπώσεις από αυτές τις εμφανίσεις…πώς εισπράττουν οι ξένοι, το ξένο κοινό την μουσική μας, στον στίχο μας…

Π. Με συγκλονιστικό τρόπο! Να σου πώ για το ρεσιτάλ στην Πορτογαλία, στο θέατρο Ναντόκα, στον ποταμό Τάγο, ήταν από τις ωραιότερες συναυλίες πού έχω δώσει ανά τον Κόσμο,

Όπως επίσης και στην Ισπανία στην Μαδρίτη στη Σαλαμάνκα και στο Βιέδο, στο Cambridge Theater στο Λονδίνο, στο Παρίσι στο Βερολίνο, στο Άμστερνταμ, γενικά στην Ευρώπη, νομίζω ότι η Ελληνική Μουσική στέκεται επάξια στα καλλίτερα θέατρα χωρίς κανένα ίχνος ηττοπάθειας ούτε αισθανόμαστε ότι είμαστε καλλιτέχνες – τραγουδιστές β κατηγορίας.. τά εννέα και τα δέκα  encore πού γίνονται κάθε φορά, σε κάθε ρεσιτάλ σε οποιαδήποτε σκηνή της Ευρώπης δηλώνουν περίτρανα ότι οι ξένοι αγαπούνε την Ελληνική Μουσική, καταλαβαίνουν πολύ καλά και φυσικά ένα από τά όνειρά μου είναι να μπορέσω να μεταφέρω το πνεύμα της Ελληνικής Μουσικής , τον πολιτισμό πού εκφράζει η Πατρίδα μας , η Χώρα μας, τη Γλώσσα μας πού τη θεωρώ από τις ωραιότερες γλώσσες του κόσμου μέχρι τά πέρατα της γης, μέχρι οποιοδήποτε σημείο όπου δεν γνωρίζουν την Ελλάδα μας..θά ήθελα να την γνωρίσουνε μέσα από την μουσική…!  Αυτός είναι ο στόχος μου πού τά τελευταία χρόνια πιστεύω ότι υλοποιείται με τις καλλίτερες προϋποθέσεις και τις καλλίτερες συνθήκες!

Ρ. Πριν χρόνια, το 1993 έκανες όλη την Ελλάδα να χορεύει, μ ένα τραγούδι πού έλεγε για τον Κάρολο Κουν και το υπόγειο Θέατρο Τέχνης, τα πιο ωραία λαϊκά …εμείς οι μεγαλύτεροι ζήσαμε τον Κουν και το Υπόγειο, και τελικά αυτό το τραγούδι ακούστηκε ακόμη και στα Ελληνάδικα δίπλα σε τραγούδια όχι ακριβά, για να τά περιγράψω..ανώδυνα !

Π. ( γελάει ) πιστεύω ότι το τραγούδι αυτό του Σταμάτη Κραουνάκη  και της Λίνας Νικολακοπουλου, είναι από τις ωραιότερες περιγραφές μιας ολόκληρης εποχής, μιας εποχής πού τα πάρτι γινόταν…ρεφενέ, με βερμούτ και σοκολατάκια Παυλίδη, με τις μαμάδες και τους μπαμπάδες στην βεράντα και μας είχαν στο νου τους.(.γελάει τρανταχτά ) κι όταν μού έφερε το στίχο η Λίνα τρελάθηκα γιατί είδα όλη την εικόνα  όλων των πάρτυ πού κάναμε τότε…

Ρ. Σε λίγο έρχεται η Άνοιξη Αλκηστη και είσαι σε περίοδο εμφανίσεων…θα βρεις χρόνο  για ταξίδια πάνω σε βράχους με πεταλίδες, αλμυρούς, χτυπημένους από το κύμα….

Π. τώρα μην παίζεις με τον..πόνο μου…(γελάει ανοιχτόκαρδα ) θα βρώ..ελπίζω να βρω κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι,  αφήνω πάντα δυο δεκαπενθήμερα γιατί αλλιώς δεν γίνεται..

Ρ. Θα βουτήξεις  κι ολας με οξυγόνο..βρέ παιδί μου δεν φοβάσαι…εμένα μού φαίνεται πολύ δύσκολο !

Π. δεν είναι δύσκολο..οχι.. θέλει απλώς μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και να μην κάνεις εξυπνάδες.. γιατί την θάλασσα πρέπει να τη σέβεσαι, δεν είναι εύκολος αντίπαλος…μάλλον  δεν είναι καν αντίπαλος, ούτως ή άλλως πάντα νικάει, αν θέλει…..

Ρ. η αθλήτρια λοιπόν των χρόνων του 70 ..παραμένει αθλήτρια !

Π. Στην κυριολεξία !

Ρ. Εκτός από την μουσική όπου είσαι αθλήτρια..θά έλεγα πρωταθλήτρια…εντάξει…

Ρ.  Εμπορικό τραγούδι από την μια και Έντεχνο από την άλλη πόσο κοντά είσαι σ αυτόν τον διαχωρισμό…

Π. Κατ αρχήν πιστεύω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διαχωρισμοί και είναι λάθος… ο κόσμος είναι ελεύθερος σ αυτήν τη ζωή να διασκεδάζει , να εκφράζεται και να πηγαίνει όπου θέλει..γιά μένα οι όχθες παραμένουν ίδιες, δεν έχω καμία θέση και καμία διαφορά με κανέναν συνάνθρωπο μου και συνάδελφο μου, ο καθένα όπως στρώσει έτσι θα κοιμηθεί, εξ άλλου για μένα το καλλίτερο όπλο  είναι τά τραγούδια, απέναντι σ όλα αυτά,  τους διαχωρισμούς αυτούς πιστεύω ότι τους δημιουργούν κάποιοι επιτήδειοι για να υπάρχουνε πρωτοσέλιδα σε κάποια έντυπα, στην ουσία όμως της ζωής το ποτάμι είναι ένα και αυτό ποτίζει πολλά χωράφια…σημασία έχει τι σπέρνει κανείς σ αυτά τά χωράφια για να θερίσει αργότερα !

Ρ. Αλκηστη σ ευχαριστώ πολύ για την συνομιλία μας…μας τίμησες..

Π. Και εγώ σε ευχαριστώ πού κάθε φορά μπορώ και κουβεντιάζω έτσι όμορφα μαζί σου τόσα χρόνια.. και προσβλέπω στην επόμενη μας συνάντηση !

Ρούσσος: Βεβαίως !