Ήταν 1989 όταν η Ντόρα Ρίζου από την εταιρία Λύρα μού ζήτησε να ακούσω έναν καινούργιο δίσκο, τον πρώτο ενός νέου τραγουδοποιού, να τον ακούσω κι αν μου αρέσει να τον παρουσιάσω στην εκπομπή μου τότε στο Ράδιο Παρατηρητής…Μού έστειλε και τον δίσκο… Θυμάμαι ένα τραχύ εξώφυλλο, μαυρόασπρο με τον τίτλο : Σωκράτης Μαλαμας – Ασπρόμαυρες ιστορίες…
Πήρα τον δίσκο, το έβαλα στο pickup kαί..χάθηκα..Μιά αίσθηση ροκ στην αρχή, σαν κάτι να με πνίγει, μετά σκοτεινές εξομολογητικές μπαλλάντες..ολα τα αρνιέμαι μα απ αυτά κρατιέμαι, παίρνω τους δρόμους, πίνω πληρώνω για το χτες, κι έπειτα πάλι ροκ, λάσπες και μετά πάλι μπαλάντες και μετά μια συγκλονιστική « καληνύχτα » όλα μαζί ένα υπέροχο « καλώς σας βρίσκω..πουλάκια μου»
Ο Σωκράτης ήρθε στο στούντιο και μού έδωσε τότε την π ρ ω τ η του συνέντευξη, χρονιά 1989…
Κύλησαν τά χρόνια, συναντηθήκαμε ξανά και ξανά με τον Σωκράτη για άλλες συνεντεύξεις σε αλλά ραδιόφωνα, σε άλλες μου εκπομπές…Μια σιωπηρή συμφωνία, πού λειτουργούσε μάλλον περισσότερο στο δικό μου μυαλό αφού για εκείνον πια ήταν απλά ένα « ναι « όταν κάθε φορά επικοινωνούσα για να του ζητήσω συνέντευξη…
Μια από αυτές τις συνεντεύξεις θα διαβάσετε παρακάτω..
Σωκράτη καλώς όρισες..
Μ. Καλώς σας βρίσκω !
Ρ. Θα πώ αυτό πού λέω πάντα! Λίγα χρόνια μετά τις Ασπρόμαυρες ιστορίες αγαπήθηκες απ τους πολλούς, έγινες κοινό κτήμα…ένα πλήθος πια γεμίζει τους Συναυλιακούς χώρους για να σε ακούσει.
Μ. Εντάξει.. εγώ δεν το έζησα έτσι, τά πράγματα δεν ήσαν τόσο άμεσα και τόσο γρήγορα, καθυστέρησαν καμιά δεκαριά χρόνια νομίζω ας μη παίρνουμε παράδειγμα την πόλη της Θεσσαλονίκης πού ήμασταν ήδη γνωστοί, ξεκινήσαμε από τότε να παίζουμε σε όλη την Ελλάδα, να γυρνάμε σε διάφορα club και νομίζω ότι μαζεύαμε τον κόσμο ατομο ατομο δηλαδή παίζαμε και σε αίθουσες με είκοσι ανθρώπους, δεν μας ήξεραν καθόλου. Κι όπως καταλαβαίνεις πέρασε τουλάχιστον μια δεκαετία για να μπορούμε να πούμε ότι παίζουμε σχετικά ήσυχοι ότι θα έχουμε ακροατές στις παραστάσεις μας…
Ρ. και φθάσαμε σ’ αυτό πού ζούμε όλοι μας κάθε φορά που εμφανίζεσαι τα καλοκαίρια κυρίως στο θέατρο δάσους και σ΄άλλους παρόμοιους χώρους.. εννοώ αυτόν τον πάρα πολύ κόσμο.. αυτό το πλήθος θαυμαστών..(γελάει απολογητικά), πές μου όταν ξεκινούσες φανταζόσουν αυτήν την συνέχεια, πόσα όνειρά σου νομίζεις ότι εκπληρώθηκαν και ποια;
Μ. Κοίταξε, δεν ξεκίνησα έχοντας όνειρα για το απώτερο μέλλον…δεν είχα τέτοιες βλέψεις, είχα άμεση ανάγκη να κάνω κάποια τραγούδια, για να ισορροπώ ανάμεσα σ αυτά πού αισθανόμουν και σ αυτά πού έβλεπα γύρω και αυτό μού αρκούσε…δεν έβλεπα μακροπρόθεσμα τι ήθελα να κάνω, ήταν και πολύ δύσκολο το τοπίο το δισκογραφικό…Σήμερα αν έχει κάποιος ένα υλικό μπορεί να μπει και σε ένα κομπιούτερ , να βγάλει και την δουλειά του στο internet, να φτιάξει ένα site και να βάλει τά τραγούδια του χωρίς να περιμένει την..αρωγή και την..εκμετάλλευση των εταιριών..Δέν είχα σκέψεις για το μέλλον δεν με απασχολούσαν αυτά τά πράγματα, ήσαν άμεσα γίνονταν για να γίνουν και ακόμη έτσι γίνονται…
Ρ. Θυμάμαι όταν πρωτοπαρουσιάσαμε από το Ράδιο Παρατηρητής τις ασπρόμαυρες ιστορίες, είδα στο οπισθόφυλλο του δίσκου την ετικέτα «στρογγυλοί δίσκοι - Νίκος Παπαζογλου..» σε είχα ρωτήσει γιατί δεν την έβαλες μπροστά να βοηθηθεί ο πρώτος σου δίσκος, τότε μού είπες πώς ο Νίκος Παπαζογλου σου είχε πει ότι ο δίσκος θα..πουλήσει όταν έρθει η ώρα του.. εν καιρώ..
Μ. Ναι ναι,ο Νίκος είναι πολύ παλιά φυσιογνωμία στον χώρο και ξέρει ακριβώς τι γίνεται μ αυτά τά πράγματα…είχε απόλυτο δίκαιο γιατί αν την πρώτη χρονιά της κυκλοφορίας τους οι ασπρόμαυρες ιστορίες πούλησαν χίλια κομμάτια , τις επόμενες χρονιές πουλήθηκαν πολύ περισσότερα και σήμερα πουλάνε ακόμη, χωρίς διαφήμιση κι αυτό μού ταιριάζει κι ολας να μην επιβάλλω δηλαδή ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δια της διαφημιστικής βίας…
Ρ. Πάντως νοιώθεις ότι έχεις αρχίσει να μεγαλώνεις γενιές; Τά παιδάκια του 1989 σήμερα γεμίζουν τους χώρους όπου εμφανίζεσαι..
Μ. Δεν το νοιώθω, δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν έχω μια ένας προς έναν σχέση με τους ακροατές, βλέπω απλά ότι υπάρχουν όλες οι ηλικίες μέσα στις παραστάσεις μου, και μπορεί να είναι ένας άνθρωπος πενήντα χρόνων από κάτω αλλά κι ένας δεκαπεντάρης…
Ρ. Συναυλίες Σωκράτη, σ όλη την ελλάδα..Ποιές οι εντυπώσεις σου από την απήχηση στον κόσμο…όχι μόνο τις καλές όμως !!
Μ. κοίταξε δεν έχουμε και πολύ κακές βραδυές..μή νομίζεις, δεν κάνω τώρα διαφήμιση (γελάει) της παρουσίας μας αλλά ειδικά τώρα πια είμαστε πιο συγκροτημένη η ομάδα, είναι λίγο ζόρικο να γυρνάς από πόλη σε πόλη, σε καθημερινή βάση και επειδή μας λέγανε ότι ανήκουμε σε μια ελιτίστικη κατηγορία μουσικών πού κατεβαίνουν στην Αθήνα για 2 μέρες, παίζαμε για 2 μήνες στην Αθήνα κι ήταν καταπληκτικά…επιτέλους μπορούσαμε να κάνουμε το πρόγραμμα πού θέλουμε , να εκτιμούμε τις αντιδράσεις του κόσμου για τα τραγούδια μας, γιατί ξέρεις ότι αυτοί πού γράφουν τραγούδια για την ίδια απόλαυση έχουν πάντα μια αμφιβολία αν τα τραγούδια αυτά αφορούν εξίσου και τους αλλους..Τελικά φαίνεται ότι είμαστε πολύ συγγενείς, συναισθηματικά πάρα πολύ και φαίνεται στη δουλειά πάνω αυτό το πράγμα, εν ολίγοις είμαι λίγο πιο ήσυχος…
Ρ. Γερμανία , Χαλκιδική, Θεσσαλονίκη, Αθήνα..ομως τελικά επέλεξες σαν τόπο διαμονής και δημιουργίας την..Θεσσαλία ! Γιατί ; Να ναι αυτό πού λένε ότι στην ώριμη ηλικία ο επιτυχημένος αισθάνεται λίγο μισάνθρωπος;
Μ. Όχι ! όχι τέτοια πράγματα, είναι πραγματικοί οι λόγοι και ουσιαστικοι..Η Θεσσαλία είναι περίπου το κέντρο των δραστηριοτήτων μου, δηλαδή μπορώ να έρθω πολύ εύκολα στη Θεσσαλονίκη και την Χαλκιδική, εύκολα να κατέβω στην Αθήνα , στην Πελοπόννησο κ.λ.π , ήθελα μετά να βρω ένα σπίτι αρκετά απομονωμένο, ποτέ δεν ήμουνα του κέντρου και είμαι και λόγο αγοραφοβικός.. Μετά είναι η γυναίκα μου από κει και έχω μεγάλη βοήθεια από τους συγγενείς για τά παιδιά… Ρ. να πούμε πόσα;
Μ. ( γελάει ντροπαλά) τέσσερα..
Ρ. Σωκράτη σε μια εποχή ..αφασίας σε μια εποχή δήθεν, στην εποχή του «μια απ τα ίδια αφού αυτό πουλάει» καταφέρνεις και ανανεώνεσαι από δίσκο σε δίσκο, από εμφάνιση σε εμφάνιση, κρατάς εκπλήξεις για το κοινό, αναφέρομαι στον Μέρμηγκα τού Λοίζου και στην Όμορφη πόλη του Θεοδωράκη…
Μ. Κοίταξε , αυτά τα τραγούδια τα αγαπούσα και τα τραγουδούσα από πολύ μικρός, πρέπει να τά μάθουν και οι νεώτεροι, είναι τραγούδια πού έμειναν στην άκρη, ως αντιραδιοφωνικά όπως λέτε εσείς γιατί στα ραδιόφωνα παίζονται πιά τραγούδια πού έχουν ισχυρό beat..
Ρ. ( τον διακόπτω διαμαρτυρόμενος ) ..μακριά από εμάς αυτό…
Μ. Μπορεί να μην κατηγορώ άμεσα εσάς ( γελάει )..είναι τραγούδια πάντως πού δεν μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν από τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς για λόγους μάρκετινγκ…όσο για τον καιρό της αφασίας πού μού λες εγώ δεν το πιστεύω αυτό, απλώς είναι οι καιροί ταραγμένοι, παράξενοι, σιγά σιγά ελπίζω όμως να κατακαθίσει η.. θολούρα.
Με το Σωκράτη Μάλαμα
