Η Σωτηρία Λεονάρδου μιλάει στον Γιώργο Ρούσσο

Ήρθε στο ραντεβού αγουροξυπνημένη και νευρική..είχα φοβερό τρακ γνωρίζοντας ότι αποφεύγει τις συνεντεύξεις..

Εκ των υστέρων χάρηκα πού χαλάρωσε και δεν έβαλε γλώσσα μέσα της , όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω !

Ρ. καλησπέρα σας.

Λ. καλησπέρα και σε σας!

Ρ. Δεν δίνετε συχνά συνεντεύξεις…

Λ.Οχι τόσο συχνά..αλλά καμία φορά είναι απαραίτητο, πρέπει να μιλάω, να

Ακούγομαι ότι υπάρχω γιατί…

Ρ.(την διακόπτω) Ηθοποιός ή τραγουδίστρια κ.Λεονάρδου;

Λ. Όχι..εγώ δεν τά ξεχωρίζω αυτά τά πράγματα, δεν ξεχωρίζω δηλαδή την Τέχνη…είμαι καλλιτέχνις και εκφράζομαι με τον Λόγο, τώρα αυτός ( ο λόγος )

Επειδή γνωρίζω και μουσική, είναι και μουσικός και θεατρικός και κινηματογραφικός…αλλά δεν τά διαχωρίζω…δηλαδή είναι για μένα ένα πράγμα…δεν είμαι οδοντίατρος,δημόσιος υπάλληλος πού παρεπιμπτόντως

Τραγουδάω κι ολας..Εδώ οι ηθοποιοί κάνουν και δημοσιογραφικές εκπομπές, κάνουνε τηλεοπτικά παιγνίδια κι αυτό διότι μπορούν και εκφράζουν τον Λόγο, πόσο μάλλον το τραγούδι πού από αυτό ξεκίνησε το θέατρο δηλαδή οι ηθοποιοί στα παλιά χρόνια αρθρώνανε τον Λόγο με ήχους Words – Sounds and Power

[xχαμογελά με αυταρέσκεια]

Ρ. Μια πορεία στη δισκογραφία κ.Λεονάρδου, στις μουσικές σκηνές, μια πορεία

στον κινηματογράφο και παράλληλα μια σημαντική πορεία και στο

Θέατρο….

Λ. Θέατρο πάρα πολύ..από τότε πού ήρθα από την Αφρική έχω κάνει το Αμάν

Αμήν με τον Σταύρο Ξαρχάκο, αυτήν την μεγάλη παράσταση, το δίκρανο

Ντίσνεϊ στον Τεχνοχώρο, του Philip Ridley, με δική μου θεατρική ομάδα την Cybersin με τον Νίκο Καλογερόπουλο τά Επιστρόφια, φέτος τον Ορέστη του

Ευριπίδη σε μετάφραση Γιάννη Τσαρούχη…

Ρ. Δε μού λέτε…τρείς εκφάνσεις της Τέχνης…Κινηματογράφος, Θέατρο, Μουσική..Ποιό είναι το ζητούμενο για τον καλλιτέχνη πού ασχολείται και με τα τρία..πού βρίσκεται…πού θέλει να βρεθεί πιο πολύ..είναι ανάγκη και για τά τρία είδη…

Λ. (ενοχλημένη) Μα τι ανάγκη για τά τρία είδη…αφού το ένα μεταλλάσσεται μέσα στο άλλο ή το ένα συμπληρώνει το άλλο…δεν είναι ξεχωριστά…!

Ρ. Έχετε επίγνωση του πόσο μεγάλη καλλιτέχνις είστε κ.Λεονάρδου;

Λ. [τά χάνει για λίγο]. Έχω δεχθεί διάφορες κριτικές και από το εξωτερικό…ζω για την Τέχνη, δηλαδή πρώτα πρώτα φροντίζω να κάνω τη δική μου καθημερινότητα μια τέχνη για να μπορώ να εκφράζω..{ αλλάζει ειρμό σκέψης}..

Δηλαδή ποια είναι η τέχνη τώρα η δική μου…είναι η επικοινωνία. Νομίζω ότι μπορώ να επικοινωνώ ψυχή με ψυχή και μυαλό με μυαλό με τους ανθρώπους που έρχονται να μ΄ακούσουν ή να με δουν!

Στην Γερμανία είχανε γράψει για μένα στο Ρεμπέτικο του Φερρη ότι κουβαλάω το μεγαλείο όλων των μεγάλων σταρ μαζί  [μπλαζέ] εντάξει τώρα… αλλά θέλω να πώ ότι αυτό είναι πέρα από το σταριλίκι..μανιέρα καλλιτεχνική, είναι η δική μου σοβαρή ενασχόληση, ο τρόπος ζωής μου γιατί έχω πάρει πολύ στα σοβαρά αυτό πού κάνω..γιατί εμένα δεν με καθιέρωσε κανένα σύστημα ούτε έχω τίποτα υποστηρικτές οι οποίοι με σπρώχνουν..ξέρετε τώρα..Εγώ δηλαδή λειτουργώ και ζω μέσα από επικοινωνιακούς διαύλους πού δημιουργώ και πού δημιουργούνται μέσα από τά…ρεύματα σκέψης, δράσης και ανταπόκρισης, γι αυτό υπάρχει αυτή η αλήθεια…

Ρ. Προσφέρετε τά πάντα στην τέχνη σας, δίνεστε ολόκληρη χωρίς να παραχωρείτε τίποτα…

Λ. Δεν έχω να παραχωρήσω τίποτα…οι καιροί πού ζούμε είναι πολύ επικίνδυνοι..πρέπει να είμαστε σε μια μεγάλη..τρομερή εγρήγορση..πρέπει να έχουμε ξεκάθαρα τά κίνητρα μας και στο χώρο της αμφιβολίας να βάλουμε την βεβαιότητα…εμείς είμαστε το Πεπρωμένο μας..

Ρ. Πείτε μου τι είναι « λαϊκό « για σας ;

Λ. Λαϊκό είναι ο τι εχει λαϊκή απήχηση.. ο τι αγγίζει πάρα πολύ κόσμο …και όχι πια σαν μια μοδάτη κατάσταση αλλά σαν μια απευθείας έκφραση καρδιάς…

Ρ. Εμφανίσεις στο Πλατό, στην Βάρδια, στην Αίγλη πρόσφατα στο Λιόγερμα ,

Πείτε μου τι περιλαμβάνετε στα προγράμματα σας, την λογική με την οποία επιλέγετε τά θα τραγουδήσετε, τι θ ακούσει ο κόσμος…

Λ. Ακούει Έλληνες συνθέτες…ένα μουσικό παζλ με τραγούδια που έχουν μια κοινή « ιδεομορφία » δηλαδή είναι τραγούδια αγάπης, έρωτα, τραγούδια ελευθερίας, τραγούδια αυτοσυνειδησίας(!) Δηλαδή μ όλους τους τρόπους περνάει αυτή η αυτογνωσία, μπορεί και με μη θεμιτούς(!) αλλά ο καθένας έχει τον δρόμο του…

Ρ. Νικόλας Άσημος…

Λ. Εγώ για τον Νικόλα δεν θα πώ... ήταν ιδεολογική η φιλία μας, υπήρχε ένα κοινό ρεύμα σκέψης, μιλάνε τά τραγούδια του, μιλάει η ίδια του η ζωή , δηλαδή ο άνθρωπος ζούσε αυτό πού έλεγε και δεν απλώς φιλοσοφούσε η έκανε ιδεολογήματα, ζούσε τον Λόγο και τον ζούσε στην κόψη του ξυραφιού, εκπέμποντας σήματα κινδύνου πού κανείς δεν συνελάμβανε... Έκτοτε πάρα πολλοί τον μιμηθήκανε, πάρα πολλοί θελήσανε να εκμεταλλευτούν (αυτό πού δεν έκανε ο ίδιος) και πολλές φορές μ ενοχλεί πού άνθρωποι πού δεν τον υπολόγιζαν , σήμερα μιλάνε για τον Άσημο, παπαγαλίζουν τις απόψεις του κ.λ.π

(χαμογελάει πικρά)

Ρ. Γενιά του Πολυτεχνείου –Πολιτική -Προδοσία…..

Λ. Δεν είναι η γενιά του Πολυτεχνείου ή η γενιά η τάδε πού προδίδει... τίς αξίες της, είναι η ίδια η φύση της Πολιτικής η οποία διαβρώνει και τά καλλίτερα παιδιά και επειδή…ακριβώς ετσι..δέν υπάρχει καμία αξιοπιστία, η Πολιτική είναι μια δ ι ε θ ν η ς  ι ν τ ρ ι γ κ α για μένα και υπάρχουν όροι παιχνιδιού τους οποίους εμείς δεν γνωρίζουμε…!

Ρ. Βρίσκετε ότι υπάρχει φως στο τούνελ ;

Λ. Πάντοτε..γιατί αύτη είναι η μία όψη και εγώ ποτέ δεν μπορώ να δω μόνο τη μια όψη. Ξέρω ότι η μια όψη κρύβει και την άλλη όψη και η άλλη όψη δεν μας εχει αποκαλυφθεί ακόμη!! Και φυσικά είναι τελείως αντίθετη απ αυτή που ζούμε τώρα…άρα θα είναι καλλίτερη!!!

Ρ. Ευχαριστώ…

Λ. Κι εγώ σας ευχαριστώ για αυτή την κουβέντα !!!