ΣΗΜΕΡΑ : Ποια η σχέση του Δημήτρη Ζερβουδάκη με την πολιτική;

Μιλάει «de profundis» στον Γιώργο Ρούσσο

Ρ. Έχω την αίσθηση ότι μετά την συνεργασία σου με τον Γιάννη Μαρκόπουλο παρά το γεγονός ότι εκείνος βρήκε σε σένα τον ιδανικό ερμηνευτή του δεν συνεχίσατε την συνεργασία σας.- Τι συνέβη;

Ζ. γελάει … Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσουμε τον ίδιο…

Ρ. Ήταν η συνεργασία σας …βελούδινη, χωρίς προβλήματα;

Ζ.Οσο αφορά εμένα τουλάχιστον ήταν εξαιρετικη..ξέρεις όμως οι σκοπιμότητες των δισκογραφικών κινήσεων και των συναυλιών περισσότερο κάποια στιγμή οδηγούν σε επιλογές περίεργες και μυστήριες…δηλαδή για να σου δώσω να καταλάβεις υπάρχουν κάποια τραγούδια τα οποία έπρεπε να πω εγώ για πρώτη φορά και στο τέλος είτε γιατί ήμουν στο στρατό είτε γιατί έλειπα λιγάκι τα τραγουδήσανε άλλοι {γελάει]

Ρ. Είχαμε ξανακάνει μια συνέντευξη στο Ράδιο Παρατηρητής το 1990 18 χρόνια πρίν…Τι γεύση σου άφησε αυτή η 18χρονη πορεία στη δισκογραφία, στη σκηνή, στις συναυλίες;

Ζ. Κοίταξε.. τότε ήταν η αρχή…Βέβαια εμείς είχαμε το καλό κατευόδιο της Θεσσαλονίκης από νωρίς με τους Νέους Επιβάτες και λέω εμείς γιατί μιλώ και για την φιλενάδα μου την Μαρία την Φωτίου και είχαμε την τύχη να βρεθούμε με τον κ.Μαρκόπουλο κάτω με μια καταπληκτική παρέα…τότε πού γυρίσαμε δυό φορές όλη την Ελλάδα..ήταν μαζί μας κι ο συχωρεμένος ο Παύλος Σιδηρόπουλος, μ ένα ρεπερτόριο μαγικό, κι αυτή η εμπειρία μας δημιούργησε κάποια φίλτρα, μας έκανε πάρα πολύ μεγάλο καλό, μας συμφιλίωσε κατ αρχήν με τον εαυτό μας αναζητήσαμε με μεγάλη ένταση την Ελλάδα και τα χρώματά της γιατί πρέπει να σου πώ ο Γιάννης ο Μαρκόπουλος είναι ο κατ εξοχήν Έλληνας Μελωδός…

Ρ. τον διακόπτω.. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ο πρόδρομος σ αυτό που ονομάσαμε επειτα Εθνικ Μουσική….

Ζ. γελάει…Ναι.. ναι.. ναι.. μα είναι!…όπως και νάχει δηλαδή αυτή η συνεργασία ήταν ιδιαίτερα γόνιμη για εμάς.- Μ αυτό λοιπόν το εφόδιο αρχίσαμε μετά να παλεύουμε να αρθρώσουμε τον δικό μας τον λόγο διότι αυτό απαιτούσε η ηλικία μας και η γενιά μας και συνολικά αν το θες, η εποχή.- Έπρεπε να κάνουμε ένα βήμα πιο εκεί…έτσι το νοιώθαμε!

Ρ. Αγιοπετρίτικα παιδιά λέει ένα σου τραγούδι…εξήγησε μας τον τίτλο…

Ζ. Η ιδέα ξεκίνησε από τους Αγιορείτες.- Όχι μόνο αυτούς πού ζουν εκεί αλλά και αυτούς πού ζουν γύρω από κει… τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν αποφασίσει να ρίξουν λίγο τους τόνους όσον αφορά την ύπαρξη τους κι έχουν την σκέψη τους πάντα στην πλευρά τής αγάπης και μια καλή ευχή για τον κόσμο.. για όλους εμάς…Από κει έχει ξεκινήσει αυτή η ιδέα.. τώρα από κεί και πέρα το πώς ταυτίζεται κανείς είναι προσωπική του υπόθεση, τίποτα περισσότερο απ ότι περιγράφει αυτό το στιχάκι σ αυτό το τραγούδι.-

Ρ. Θεωρείσαι από τους κοινωνικά ευαισθητοποιημένους καλλιτέχνες..προκύπτει αυτό από τους στίχους σου..από παντού, συμφωνείς μ αυτή την γκρίνια πού κυκλοφορεί ότι διάγουμε περίοδο παρακμης, γύρω μας γίνοντα πόλεμοι, κάποτε οι νέοι κατέβαιναν στο΄θα δρόμους, σήμερα δεν κουνιέται φύλλο..σήμερα είμαστε όλοι κλεισμένοι στο καβούκι μας κι όταν βγαινουμε παρα έξω βγαίνουμε για να φτιάξουμε τά της προσωπικής μας καρριέρας πώς να βγάλουμε πιο πολλα λεφτα και όχι για κάτι πού να αφορά και τους γύρω μας…

Ζ. Κοίταξε αυτό έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια…αυτό το καναλιζάρισμα τα΄ς συλλογικής συνηδεισης σε μια ιδιώτευση έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό..πιστεύω ότι πιο έγκυροι και πιο έγκριτοι ανθρωποι το έχουν εντοπίσει μ ολη την δύναμη του λόγου τους και της ψυχής τους.-

Αυτό θα μπορουσε να αφορά εμένα ή εσένα ή τον καθένα από μας είναι πώς να συμμετέχουμε γενικώτερα στην κοινωνία.- Αυτό είναι δικαίωμα το οποίο μά κληροδοτήθηκε, το κληρονομήσαμε από κάπου, έχει λοιπόν μια καθαρότητα ένα ερμα ιστορικό, κοινωνικό, μια βαρύτητα , εχει ανθρώπους πού αγωνίστηκαν για να υπάρχει αυτή η ελευθερία στην ενασχόληση με την πολιτική….

Εμείς θα το θα το χειριστούμε , θα πρέπει να το κρατήσουμε οσο το δυνατό πιο καθαρό γίνεται γιατί και εμείς με την σειρά μας θα το κληροδοτήσουμε μετά…

Είναι το ιδιο ακριβως πού συμβαίνει και με την φύση….Αυτή είναι ολη η σχέση που έχω με την πολιτική εγώ τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου προσέγγιση, υποχρέωση και δικαίωμα…

Ρ. Ηθελα να σε ρωτήσω , η σχέση σου με όσα συμβαίνουν στο χώρο τον μουσικό, στο χώρο των συναυλιών,στο χώρο της δισκογραφίας φαίνεται ιδιαίτερα προσωπική, ακολουθεί δηλαδή τη δική σου φιλοσοφία , τελικά τη δική σου στάση ζωής.. μπορείς να μου την καθορίσεις;

Ζ. Αυτό που μου λες είναι ιδιαίτερα τιμητικό σου μιλάω ειλικρινά και έντιμα…γιατί αυτό πού έχω δει μέσα στα χρόνια πού σαν επαγγελματίας λειτουργώ το χώρο παρά το γεγονός ότι στην ψυχή μου νοιώθω ερασιτέχνης, έχω δει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος υπάρχει από εμάς για εμάς.- Όλα αυτά όταν έρχονται και σου ξύνουν την ματαιοδοξία, δημιουργώντας σου πλαστικά όνειρα, αυταπάτες και σου διογκώνουν το εγώ είναι η χειρότερη παγίδα πού μπορείς να πέσεις.- Η μουσική είναι άλλο πράγμα…είναι αίσθηση , είναι επικοινωνία, πρέπει να μένει όσο πιο καθαρή γίνεται ή να.. βρωμίζει όσο πρέπει κι όχι παραπάνω και κυρίως όταν λες ότι κάτι το αγαπάς να μην το ξεφτιλίζεις.-