Το πολυτιμότερο αγαθό

Ο χρόνος είναι ένα χλωμό πρόσωπο στο νερό, ο χρόνος είναι μια ιδέα για την οποία έχουν δοθεί σκληρές μάχες αλλά κανείς δεν γνωρίζει τους ήρωες που έχουν πέσει για αυτές, ο χρόνος είναι ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να χαρίσει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο. Για τον πιο απλό λόγο που υπάρχει και κανείς μας δεν νοιάζεται, τελειώνει.

Όταν γεννιέται ο οποιοσδήποτε, ένα αόρατο χέρι γυρνάει την κλεψύδρα της ζωής του και οι κόκκοι της αρχίζουν να πέφτουν μέχρι να σταματήσει και η τελευταία κι ο χρόνος να τελειώσει.

Το κακό, μάλλον το χειρότερο στο συγκεκριμένο θέμα είναι ότι κανείς μας δεν δίνει σημασία στην αλήθεια αυτή, στη μόνη αλήθεια που όλοι μας αγνοούμε. Κανείς δεν νοιάζεται για το σημαντικότερο αγαθό που έχουμε.

Όλοι περνάμε τον χρόνο μας σπαταλώντας τον. Ο άλφα θα καθίσει να χαζέψει ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα με αντιμαχόμενους λιμοκτονούντες να τρέχουν σαν παλαβοί. Ο βήτα θα μπει σε ένα ξενυχτάδικο να κάτσει μέχρι το πρωί κι όταν φύγει να μην θυμάται καν ότι μπήκε μέσα. Ο τρίτος με την πρώτη αναποδιά που θα του τύχει θα κλειστεί στα ντουβάρια του και θα κλαίει τη μαύρη του τη μοίρα περιμένοντας το καλύτερο που ποτέ δεν έρχεται γιατί η ζωή του είναι δύσκολη. Ο δέλτα δε θα είναι ευχαριστημένος με τίποτα, ποτέ, όσα κι αν κάνει, πάντα θα θέλει το περισσότερο και έτσι θα είναι για πάντα δυστυχισμένος. Κι άλλα τόσα παραδείγματα συνανθρώπων μας που σπαταλούν τον χρόνο τους ανούσια. Ουσιωδώς για αυτούς βέβαια.

Τελειώνει αυτό που λέγεται χρόνος και μαζί του μεγαλώνουμε κι εμείς θέλουμε-δεν θέλουμε. Μεγαλώνουμε και μιζεριάζουμε για το τίποτα στην κυριολεξία, μεγαλώνουμε και γκρινιάζουμε για το τι θα μπορούσαμε να ήμασταν και όχι για αυτό το οποίο ήδη είμαστε.

Ο χρόνος περνά και πρέπει να κάνεις κάτι για να έχεις να το λες. Όχι. Ο χρόνος περνά, είναι το μόνο σίγουρο αλλά το μόνο που πρέπει να κάνει ο καθένας μας είναι να τον περνά όπως πρέπει, με όποιους αξίζει και για όσο αξίζει. Ο χρόνος είναι αυτό, βάση του οποίου θα κριθούμε από άλλους όταν έρθει κι αν έρθει μια ώρα κρίσεως. Πού τον σπαταλήσαμε και με ποιον τον σπαταλήσαμε, αν βοηθήσαμε κάποιον ή αν καταστρέψαμε κάποιον άλλον. Τι άνθρωποι ήμασταν τον χρόνο που είχαμε διαθέσιμο και ποια ήταν η συμπεριφορά μας.

Ο χρόνος τελειώνει. Ας δημιουργήσουμε την εικόνα μας όσο τον έχουμε.

 

Κείμενο: Απόστολος Σαμακοβλής, Αρθρογράφος

Επιμέλεια: Μαρία-Ανδρονίκη Τραυλού, Φιλόλογος/Γλωσσολόγος

 

Shares 11

Leave a Reply